Septembre, le mois de …

Time flies when you’re having fun. Het is alweer september. September, de maand van nog een laatste volle periode van gasten ontvangen en ze in de watten leggen, de maand van koele nachten en nog heerlijk warme dagen, de maand van verkleurende bomen, de maand waarin de warm oranje zonsondergang verandert in wit/ gelige zonsondergangen, de maand van mijn verjaardag, de maand van weer terug in de tent waar we startten, de maand van praten en nadenken over hoe nu verder en de maand van de werkzaamheden in Nederland weer voorbereiden.

Maar bovenal is het de maand waarin we ons huis te koop zetten. Ons fijne gezinshuis waar we zoveel jaren met z’n allen gewoond hebben. Het is een stap waar we vorig jaar al naar toe aan het groeien waren, en die nu heel passend voelt. Niet direct gekoppeld aan ons Les Gonies avontuur, maar natuurlijk wel verweven met elkaar. Los van hoe ons avontuur hier verder gaat, voelt het passend om het huis nu te koop te zetten. Marcel vliegt daarom komend weekend voor een paar dagen naar Nederland om het huis verkoop klaar te maken. Het zal best gek zijn om hier alleen te zijn terwijl Marcel even uit onze wereld hier stapt en terug is in Diepenveen.

Ondertussen hebben we het er hier met elkaar ook over hoe het eruit zou kunnen zien als we samen verder gaan. Hoe zien wij het voor ons, hoe zien Ton en Mirella het voor zich. Wat zijn onze wensen en verlangens op korte en lange termijn, wat die van hen. En dan nog het meest belangrijke; in welke constructie/ bedrijfsvorm zou dat dan zijn. Dat is een vraagstuk die de komende maanden nog het nodige uitzoekwerk met zich mee gaat brengen. Want los van de vraag of onze wensen in een bedrijfsmodel te vangen zijn, is de hoofdvraag nu, welke juridische en financiële consequenties dit heeft dit voor ons allemaal (en ook dat weer voor nu en voor de toekomst). De Franse wetgeving is toch echt wel anders dan de Nederlandse, dus goede begeleiding hierbij is reuze belangrijk. Het voelt heel spannend om in deze nieuwe fase te glijden. Ik zie het beeld voor me dat we op een zeilboot zitten en terwijl het water nu nog rustig om ons heen kabbelt, zien we in de verte een grote golf aan komen. Maar we hebben het roer stevig in handen, dus ook deze golf kunnen we aan.

Er wordt flink gesnoeid en gewied.

En terwijl de vragen in ons hoofd rondgaan en af en toe over elkaar heen buitelen om maar voorrang te krijgen gaat de, inmiddels gewone, gang van zaken hier in Mauroux door.  De temperatuur is nu onder de 30 graden gezakt, dus dat maakt werken in de tuin in de middag weer een leuke klus. Er wordt flink gesnoeid en gewied. Want dat we heel weinig regen hebben gehad, maakt voor sommige struiken en het onkruid echt niet uit. Die groeien vrolijk door.

Marcel is bezig met project vijver. Ergens zat een lek waardoor de waterstand erg laag was geworden en het resterende beetje water (vol met bladeren van de bamboe) begon te stinken. Samen met Antoine (woofer) hebben ze de vijver helemaal leeggeschept. Kruiwagens vol bagger is weggesjouwd naar de composthoop, struiken eromheen gesnoeid en de waterplanten gesplitst. Helaas blijkt dat nog niet alle lekken zijn gevonden, want nadat de vijver fris schoon water heeft gekregen, loopt hij toch weer leeg. Dus dat wordt opnieuw met de laarzen aan op jacht.

Het is fijn om te merken dat nu we met z’n 4’en zijn er ruimte ontstaat om ‘eigen-tijd’ te nemen. Mirella die spontaan beslist even met Ton mee te rijden voor een boodschap, gewoon omdat dat dat nu kan. Net even iets langer een boek lezen na de lunch ’s middags, een van de laatste marché gourmands bezoeken omdat het rustig is in het restaurant. En langzaamaan ook de agenda weer gevuld zien te krijgen met klantafspraken in Nederland. Twee werelden die zo in elkaar beginnen te vloeien.

Ondertussen ben ik met mijn laptop al drie keer van plaats gewisseld omdat de zonnestralen te heftig zijn voor mijn laptop (en voor mij, zwetend typen is niet fijn 😉 ).

Kortom, het is tijd om dit blog af te sluiten en wat anders te gaan doen.

2 antwoorden
  1. Ria
    Ria zegt:

    Lieve Heleen,

    Ik geniet iedere keer van je blog en ben in gedachten ook daar bij jullie, voel bijna hoe warm het daar nog is (heerljik), hier is het zo afgekoeld en zit de herfst al volop in de lucht.
    Wat hebben jullie het prachtig daar, wel hard werken maar daar zijn jullie niet bang voor :), ik snap dat je hoofd vol zit met van allerlei dingen, veel dubbel gevoel over het daar en hier. Ik kan maar één ding daarover zeggen; doe wat goed voelt voor jullie.

    Kijk uit naar je volgende mooie verhaal, veel sterkte met jullie overdenkingen en misschien tot snel

    Liefs
    Ria xx

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *