Nous allons!

De tickets zijn geboekt, de noodzakelijke aanvullingen gekocht, de meeste voorbereidingen gedaan en de laatste klussen in en om het huis bepaald. Kortom.. wij gaan! Op zaterdag 15 juni vliegen we naar Frankrijk om vooralsnog tot september te ervaren hoe het is om gastvrouw/ heer te zijn. Hoe het is om de hele dag fysiek in touw te zijn. Hoe het is om samen te zijn/ werken met een ander stel. Hoe het is om in een ander land, in een andere cultuur, met een andere taal, te aarden. 

Als we terugkijken op de afgelopen 3 weken, dan zijn die heel verschillend geweest qua emoties en activiteiten. 

De eerste dagen nadat we terug waren uit Mauroux zaten we vol adrenaline, enthousiasme en vragen. Toen de adrenaline na een paar dagen wat gezakt was, hebben we antwoorden gevormd op de, voor ons op dit moment, belangrijkste vragen en daarmee was voor ons de weg vrij om een beslissing te nemen: we gaan ervoor, het voelt als een puzzel waarvan de stukjes in elkaar passen!

En waar we verwacht hadden dat de euforie aan zou houden, en we in de voorbereidingen stand zouden gaan, was dat niet zo. Ik vergelijk het met toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Je weet het net, bent heel blij en euforisch, maar het voelt nog wat onwerkelijk. Het is er wel, en toch is het ook ver weg. Alsof je er nog niet bij kan dat het zo is, en er een sluier over het gevoel lijkt te liggen. 

Het maakte ons wat in onszelf gekeerd en we voelden beide de behoefte om dat ook te laten en onze aandacht te richten op ons reguliere leven en werk. Incubatietijd ūüėČ

Wat maakte dat die staat van zijn na ‚Äôn week ineens weer voorbij was, kan ik niet precies duiden (en dat hoeft ook niet), maar het voelde alsof opnieuw ruimte ontstaan was om ermee bezig te gaan. De verwachtingsvolle spanning, het blije gevoel, de energie om met de voorbereiding aan de slag te gaan; het was er weer. 

De afgelopen week hebben we de meeste praktische voorbereidingen getroffen en hebben we de meeste gedachtenkronkels en emoties in ons hart en hoofd ruimte gegeven en doorleeft. We zijn er klaar voor!

Nog √©√©n week en dan gaan we. In die week hebben we nog de nodige huis, tuin en keukenklussen te doen en dat voelt dubbel. Want inmiddels is er een ander gevoel bij gekomen‚Ķ ongeduld. Alsof we in de laatste week van de zwangerschap zitten en het kindje nou toch eindelijk wel geboren mag worden. 

Nog één week en dan kunnen we ervaren, beleven en jullie hierin via dit blog meenemen.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *