Mirabelles, mûriers et le temps très, très chaud

Als iemand mij een paar jaar geleden verteld zou hebben dat ik ’s ochtends eerst een rondje fruitbomen doe vóór mijn ontbijt, dan was ik waarschijnlijk gaan lachen. Tot 5 jaar geleden begon mijn dag met vlot ontbijten om vervolgens in de auto onderdeel uit te maken van een file voor een lange werkdag ergens tussen stenen muren. Toen we beide als zzp’er aan de slag gingen veranderende mijn ochtendritueel al in een die meer ontspannen was. En nu.. nu heb ik sinds 2 weken die nieuwe routine. Zo heerlijk ontspannen de dag beginnen! Net iets na zevenen, het gras is nog wat vochtig en de lucht voelt nog heel fris. Soms hangen er lager in het veld flarden van mist. Een rondje langs de moerbeiboom voor heerlijk sappige moerbeien. In Nederland zijn ze gedroogd verkrijgbaar en liggen ze in het schap bij de genoemde ‘superfoods’. Hier pluk ik ze in overvloed zo uit de boom. Ik had ze nog nooit vers gegeten en ze zijn zo lekker! Lekker en supergezond omdat ze een geneeskrachtige uitwerking hebben. Daarna een rondje mirabellen plukken. (mini pruimjes). Mirabellen zijn ook een superfood omdat ze een goede spijsvertering en ademhaling ondersteunen. De takken van de mirabellen hangen zo vol, dat ze zwaar gaan hangen van het gewicht. Vanaf volgende week gaat een groot gedeelte door de moeder van Ton verwerkt worden tot jam. 

De laatste dagen is de thermometer ruim door de 40 graden geschoten, dus in de ochtend wordt er, in een al wat aangepast tempo, nog geklust, gemaaid, schoongemaakt en getuinierd. Na de lunch is het zo warm, dat we extra siësta houden. Daarna is het zwembad ‘the place to be’. Marcel en Mirella duiken gewapend met een borstel het zwembad in om de randen algenvrij te borstelen. Er zijn echt vervelender klussen te bedenken dan dat J.

Vanochtend hebben we met elkaar de laatste 2 de Waard tenten in orde gemaakt voor de gasten. Voor het dweilen hadden we bijna geen emmer met water nodig, zoveel zweet droop er van ons af. 

Gelukkig zijn de nachten een stuk koeler zodat we goed slapen. De afgelopen 2 weken waren intensief. Niet zozeer dat het veel en hard werken was, maar alles was nieuw. Nu heel langzaamaan begint er een eerste routine te ontstaan. We weten ondertussen aardig de weg, kunnen vinden wat we nodig hebben en er komt wat rust en ontspanning in ons systeem. En dat is fijn.

Eergisteren arriveerde er een gast terwijl Ton en Mirella weg waren. Even voelde het spannend om deze gast te ontvangen en wegwijs te maken. Even schoot er wat onzekerheid door mijn lijf. Even leek het erop dat ik in een oud patroontje zou schieten. Gelukkig was dit even maar een seconde en nam mijn gebruikelijke kalmte het over. Het is bijzonder om te ervaren hoe oude patronen zich toch weer lijken te manifesteren, maar door de rust die we ervaren ook heel snel ontmanteld worden. Die wolf in schaapskleding, we geven hem geen kans. 

Via de app werd gevraagd wat het meest wennen is/was. Jeetje, dat is best een lastige vraag om te beantwoorden, want alles, écht alles is anders. Dus alles is absorberen, doorvoelen, elkaar bevragen, en aftasten. Wat we het leukst en minst leuk vinden? Ook dat is een lastige vraag om te beantwoorden, al is er niet iets wat we niet leuk vinden geloof ik. We gaan de komende weken nog zoveel meer leren en ontdekken. Er is nog geen nieuwe normaalsituatie. Dus het meest wennen is misschien wel het vinden van onze eigen plek in dit geheel. Onze eigen ruimte innemen. Die ruimte is er, wordt ons ook gegeven, hoe we hem in gaan vullen dat is nog ontdekken. Maar goed, daarvoor zijn we hier ook. 

Behalve de temperatuur hebben we er de afgelopen week een andere uitdaging bij gekregen. Sinds deze week is er ook een WWoofer. Wwoof is een wereldwijde organisatie die mensen die willen leren over biologisch boeren, koppelt aan biologische boerenbedrijven. Voor Les Gonies gaat het om een vrijwilliger die, tegen kost en inwoning, komt helpen en wil leren over permacultuur. Sinds een week is bij ons een Franse jongeman van 28 jaar aangeschoven die geen andere taal spreekt dan Frans. Het nodigt ons dus uit om Frans te praten als we met elkaar zijn. En geloof me… dat is pittig! Toch gaan we die uitdaging aan, want het geeft ons ook de kans om de taal te leren. Vakantiefrans is namelijk wel wat anders dan de taal écht spreken. Het is makkelijk om met z’n vieren in het Nederlands te praten. We snappen nu nog beter hoe iemand die naar Nederland komt zich moet voelen. Want je verstaanbaar maken en dat ook nog goed grammaticaal, het is een kluif. Dus… waar mogelijk praten we Frans. 😉

Wat ook heel goed helpt bij het ontvangen van Franstalige gasten. Uitleggen waar ze slapen, hoe het hier reilt en zeilt dat is één ding. Maar vragen beantwoorden, en dan vooral ontspannen blijven, dat is een ander ding. Hahaha!

Afgelopen vrijdag ben ik naar de markt in Prayssac geweest. Alleen. Vorig jaar liepen we als toeristen op deze markt, nu als .., ja als wat? De markt in Prayssac vind ik persoonlijk een van de leukste markten in deze omgeving. Het ruikt er lekker, door al het, ter plekke klaargemaakte, eten wat er wordt aangeboden en de energie van de mensen is heel relaxt. Rondom de markt zijn leuke terrasjes, dus ja, het is wel een soort van toeristisch 😉

De markt gaf me een dubbel gevoel. Ik was er met een doel, ik wist wat ik wilde kopen en bij welke kraam. Liep ik er als toerist? Nee. Hoe dan wel? Ik heb het antwoord niet, maar het voelde zeer zeker goed. 

Samen met Marcel heb ik de markt in Montcuq bezocht. Ook een heel leuk dorpje in de buurt met een gezellige markt, leuke straatjes en terrasjes. Ook hier voelden we ons beide geen toerist of vakantieganger. Juist dit soort dingen doen en ervaren hoe we ons voelen maakt veel duidelijk. Het zijn belangrijke reflectiemomenten voor ons. 

Gisteravond hadden we voor eerst (sinds wij er zijn) alle tafeltjes in het restaurant bezet. Heerlijk buiten in de tuin. En wat was dat gaaf om te doen! Had ik overzicht? Nope. Deed ik het als een volleerde serveerster? Nope. Maar ik heb genoten! Én niet onbelangrijk 😉 de gasten ook!

Langzaamaan wordt het ook voller op de camping en lopen de boekingen voor de chambre d’hôte fijn door. Zo werken we steeds verder toe naar het hoogseizoen. 

3 antwoorden
  1. Hieke
    Hieke zegt:

    Wat een heerlijke verhalen! Ik heb hardop gelachen. Heerlijk om te lezen in de trein op weg naar werk, blije start van de dag. Ik kijk uit naar het volgende blog!

    Beantwoorden
  2. Harold van Lente
    Harold van Lente zegt:

    Ik weet niet zeker of het bij de anderen ook zo is, maar over het laatste stukje staan een paar leuke foto’s.
    Wil je dit nog anders zetten.
    Verder zijn dit erg leuke stukjes om te lezen. Het maakt het voor ons gemakkelijker om een gevoel te krijgen met wat jullie doen en voelen. Vooral veel en vaak blijven doen.
    Ook zou ik het leuk vinden als jullie wat vaker foto’s op deze manier erbij zetten. Kunnen we nog meer zien over wat jullie ervaren.
    Verder nog heel veel plezier en wijsheid daar en een dikke kus van ons 4-en❤️😗

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *