L’histoire continue

Het is al even geleden dat er een blog verscheen, niet omdat er niks te schrijven was, niet omdat het ‘te druk’ was, maar er was gewoonweg geen ruimte in mijn hoofd. En mijn hoofd won het steeds van de verbinding met mijn inspiratie. En nu die verbinding er weer is, is het tijd voor een nieuwe update.

Terwijl ik dit nu typ zit ik in de schaduw onder een olijfboom, die ruist van een zacht windje. Kopje verbena-thee (uit de tuin), uitzicht richting de vallei….. Spreekt tot de verbeelding hè?! 🙂

Afgelopen weekend hebben we een groot deel van de gasten uitgezwaaid en de rust nu geeft alle ruimte om de ervaringen te laten landen.

Het is ruim 8 weken geleden dat we ons vertrouwde leven, ons huis met alle spulletjes, onze kinderen, familie en vrienden lieten voor wat het was en in een totaal nieuw leven stapte. In het leven van anderen, in een leven vanuit koffer en toilettas. De eerste 6 weken sliepen we in een ingerichte tent, daarna 2 weken in een tent met alleen een bed, en nu sinds een nacht slapen we in een van de gîtes. Het is heel waardevol om deze ervaringen te hebben, waardevol om helder te krijgen wat voor ons belangrijk is, wat onze basisbehoeften zijn. We genieten beide op onze eigen manier van de dingen die we doen, van het buiten zijn, van ons nieuwe leven, ons nieuwe ritme en van onze samenwerking met Ton en Mirella. Het is grappig om te merken hoe snel we vertrouwd zijn geraakt met de nieuwe bezigheden, hoe snel ze routine zijn geworden.

Vanochtend had ik voor het eerst sinds we hier zijn geen ontbijtjes klaar te maken. Ik kon een soort van uitslapen. Het was heerlijk om slaapdronken naar het toilet te stommelen zonder eerst van alles aan te moeten trekken en door het natte gras naar het toiletgebouw te hoeven rennen. Om daarna nog heerlijk een kwartiertje terug te kruipen en wat te soezen. Maar toen ik er eenmaal uit was, voelde het ook vreemd. Het koste me even wat draal-tijd voordat ik op gang was. Gelukkig voor mij 😉 hebben we vandaag gasten die aankomen, dus ik kon hun tent in orde maken. En er is ook elke dag een was om op te hangen en planten die naar water snakken (natuurlijk is er nog veel meer wat gedaan wordt en gedaan kan worden, maar daar start ik de dag niet mee).

Poetsen en kletsen…

Ik heb de afgelopen weken genoten van de gasten en heel wat afgepoetst. Iedere ochtend ga ik gewapend met emmer, schoonmaakspullen, dweilstok en bezem op pad. Een heel prettige bijkomstigheid van het sanitair gebouw schoonmaken is dat er altijd wel gasten langskomen die in zijn voor een praatje. Het is leuk om te horen wat ze beleefd hebben, wat ze bezighoudt, en wat de plannen van de dag zijn. Ondertussen heb ik een beeld gecreëerd dat ik altijd wel ergens op een stok sta te leunen en aan de babbel ben……. Tja, verbinding maken en praten, het is een van de, weinige, dingen die in ons nieuwe leven niet veranderd is, al is de inhoud van de gesprekken vaak luchtiger. 😉

Bij bijna iedere gast komt ons verhaal wel ter sprake, en iedereen leeft enorm mee. De een komt met adviezen, de ander met complimenten. Beide zijn fijn en waardevol, al parkeren we de meeste, goedbedoelde, adviezen. Maar het is heel leuk om te horen dat ze ons er geknipt voor vinden. En hoe gaaf is het dat de aandacht die je geeft terugkomt in de vorm van kleine bedank berichtjes in de ontbijtmand. Mirella en ik kregen het zelfs van een Frans koppel terug in een korte brief. Zo hartverwarmend!!

Ondanks dat onze dagen er zo anders uitzien, zijn er zeker toch meer paralellen. Vorig jaar stond ik samen met drie collega coaches op een beurs, nu stond ik samen met Gonies collega’s op een markt. Oftewel een marché gourmand, een eet-markt voor jong en oud, lokaal en toerist. Lange tafels met banken, daarom heen kraampjes met eten en drinken van lokale bedrijven. Superleuk om te doen. Iets voor zessen in 2 volgepakte auto’s en een aanhanger vertrekken, samen opbouwen, twee uur pieken, uitverkocht zijn, samen afbreken en dan dansen en wat drinken. Om rond twaalven voldaan en vermoeit het bed in te rollen (de afwas bewaren we voor de dag erna).

Nieuw onderkomen voor de eenden.

Ondertussen houdt de beestenbende ons ook goed bezig. De eenden die tijdens ons eerste bezoek in mei nog van die leuke kleine eendjes waren, zijn ondertussen veranderd in opstandige pubers. Ze lijken de draak te steken met ons door steeds op de camping, in het zwembad of voor het huis op te duiken. Telkens wanneer wij denken dat we alle gaten gedicht hebben, zijn ze ons weer te slim af. Aangevoerd door ‘toupetje’ (een witte eend met een zwarte pluk op zijn hoofd) marcheren ze rond en laten zich niet langer afschrikken door ons. Zelfs voor Juffie (bordercollie) hebben ze geen ontzag meer. Maar….. wie het laatst lacht lacht het best. De afgelopen dagen hebben de woofers gewerkt aan een nieuw onderkomen voor deze rakkers. Want al lijkt het leuk, ze geven ook overlast doordat ze overal hun handtekening achterlaten. Het zijn echte projectiel-schieters (vooral op de kleding van Mirella). Bovenal kost het veel, te veel, tijd steeds achter ze aan de vangen. Al moet ik zeggen dat Ton zijn (aan)val technieken goed aangescherpt heeft en zelfs Marcel heeft zijn zachte, altijd vriendelijke aanpak laten varen.

Ook de koeien hebben zo hun eigen-wijze om duidelijk te maken dat ze ‘iets’ willen (het weiland bevalt ze niet, ze hebben geen water of ze hebben liever niet dat Ton en Mirella een vrije avond hebben). Ze maken graag uitstapjes, trekken zich niet zoveel van de afrastering aan en laten dan goed van zich horen. Zelfs Sharon was er verbaasd over dat ik aan het geloei van de koeien kan horen wat er aan de hand is. En dat voor een ‘stadse’ J

Behalve dat we bezig zijn met gasten (ik), eenden, koeien en varkens (Marcel) maken we op onze vrije maandag- en donderdagmiddagen/ avonden ook leuke uitstapjes. We beginnen onze weg al aardig te vinden hier. Er zijn zoveel mooie, leuke, gezellige, middeleeuwse dorpen. Het is natuurlijk superleuk om onze ervaringen te delen met de gasten. Of als zij vertellen waar ze geweest zijn, een blijk van herkenning te kunnen geven.

Heel langzaamaan verandert ’s avonds en ’s ochtends het licht en af ten toe lijkt het alsof er al een zweem van geel en oranje door de bomen te zien is. Ik merk dat ik nu weer (of nu pas) oog heb daarvoor. Oog voor details, oog voor mijn omgeving. Het was fijn dat Brian, Amber, Sharon en Patrick hier geweest zijn. De mooie gesprekken die we hadden, de vragen die ze ons stelden, hun beeld en het delen van onze ervaringen zijn belangrijk geweest. Het zorgt ervoor dat we een pas op de plaats maken, dat we uit onze cocon komen. Of eigenlijk, dat ik uit mijn cocon kom….. Dat ik weer aandacht besteed aan wat ik voel, aan de keuzes die ik maak en maakte, stilsta bij alle ja’s en nee’s, stilsta bij wat de kern is van onze droom, stil sta bij wat ík belangrijk vind. De afgelopen weken was een aaneenschakeling van actie, van aan-staan. En dat was fijn om te doen. Maar ik had het graag gedaan zonder de aanwezigheid van mijn oude patroon en met wat meer bewust voelen. Gelukkig is het seizoen nog niet over, dus vanaf nu ben ik weer over op gevoelde actie. Dit is niet alleen wat ik voor mezelf wil, het is noodzakelijk om de juiste keuzes te gaan maken voor onze toekomst.

5 antwoorden
  1. Anna Oosterom
    Anna Oosterom zegt:

    Wat leuk om na ons bezoek aan jullie weer een update te lezen over hoe het gaat. Wat geweldig die lieve briefjes van gasten! Jullie doen het duidelijk goed! Geniet van het rustigere naseizoen en we wensen jullie, ook Ton en Mirella, alle kracht en inzicht om de juiste beslissingen te nemen! Hartelijke groeten uit het Hoge Noorden van Ronald en Anna Oosterom.

    Beantwoorden
  2. Renate
    Renate zegt:

    Wat is het toch een avontuur wat jullie meemaken. Wat een ander leven. Ik ben zoooo benieuwd wat jullie gaan beslissen. Het verhaal is geweldig om te lezen. Zo gedetailleerd alsof ik er zelf bij ben…. Geniet van alles wat het leven jullie kant opschuift!!! Dikke knuf Renate

    Beantwoorden
  3. Monique Belo
    Monique Belo zegt:

    Fantastisch klinkt het! Geniet er lekker van. Wij zitten momenteel ‘iets’ verder op in de Ardeche (Villeneuve de Berg). Heerlijk 2,5 weekjes met de kids ontspannen. Hier in het Franse heb ik geregeld even aan jullie gedacht. Lieve groeten!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Laat een reactie achter op Angelique Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *