La dualité

En toen was daar een virus waaruit maatregelen kwamen die ervoor zorgen dat alles anders is dan wij hadden gedacht. De deuren van Les Gonies zijn dicht, en we weten niet hoe lang dat nog aanhoudt. 

De afgelopen maanden zijn we lekker aan de slag gegaan met de voorbereiding voor het komende toeristenseizoen. We hebben fantastische hulp gehad waardoor de houtvoorraad voor de komende winter klaarligt en er zijn heel wat meters gemaakt in de gîte. Het wordt steeds realistischer dat wij daar de zomermaanden kunnen slapen en douchen. We zijn begonnen met het snoeiwerk in de tuin en Ton en Mirella zijn de moestuin aan het voorbereiden en inzaaien.

Tussen die werkzaamheden door waren Marcel en ik bezig met Franse les, hadden we bezoek over de vloer en waren we ons ‘legale’ bestaan hier aan het regelen. Afspraken bij de bank om een rekening te openen, Chambre de commerce en de accountant. Tot nu toe is alleen de Franse bankrekening geopend…..

Het vraagt het nodige geduld om afspraken met diverse instanties te krijgen, die dan vervolgens ook nog weer een aantal keren gewijzigd worden. En daar speelt de taal dan ook nog een belangrijk rol in. Ik heb mijn eerste ‘deuk’ inmiddels opgelopen. 😉

Ruim twee maanden geleden had ik een afspraak gemaakt bij de Chambre de Commerce om ons bedrijf in te schrijven. Tenminste dat dacht ik… Toen we (nadat de afspraak ook nog eens was opgeschoven) een aantal weken geleden dan eindelijk naar Cahors vertrokken om dit te regelen waren we verwachtingsvol. Helaas is er een verschil tussen een rendez-vous en een réunion. Dat wist ik nog niet toen ik de afspraak maakte, al had ik wel duidelijk verteld met welke intentie we de afspraak wilde. Eenmaal in Cahors aangekomen bleek dat dat wat wij voor een afspraak hadden aangezien, een workshop te zijn. Vergelijkbaar met de startersdagen zoals die in Nederland wordt georganiseerd. Waarschijnlijk een verplicht iets, maar niet waar wij op zaten te wachten. Maar goed, we zijn gaan zitten, ik heb de presentielijst getekend en we dachten dat we misschien nog wel interessante informatie zouden krijgen. Of dat we in ieder geval onze vragen beantwoord zouden krijgen. Niets van dat alles! De medewerker van de CdC had waarschijnlijk die dag niet zoveel zin. Onderuitgezakt op zijn stoel las hij letterlijk zijn powerpoint presentatie voor. Er was geen interactie en de informatie die gegeven werd was duidelijk bestemd voor mensen die zich als startende ondernemer aan het oriënteren waren. Informatie die wij dus niet nodig hadden. En helaas geen mogelijkheid om onze vragen te stellen. Tijdens de pauze zijn we dan ook opgestaan, netjes handen geschud en vertrokken. Ik was er oprecht misselijk van en heb de terugweg in de auto mijn tranen flink laten stromen. Marcel en Ton die ook mee waren, hebben hun best gedaan mij op te beuren, maar ik had daar even geen zin in. Sorry guys, maar ik had het even nodig bij die emoties te blijven 😉 Jee, wat voelde ik voelde me stom dat ik over het hoofd had gezien dat er ‘Reunion’ boven de bevestiging stond. Oftewel een groepsbijeenkomst. Kortom, teleurgesteld gingen we weer huiswaarts. 

We besloten nog even de bank binnen te gaan omdat we bericht hadden gekregen dat onze papieren klaar lagen om getekend te worden. Ton zou wel vast gaan tanken, zodat we daarna vlot door konden naar huis.

Maar we hadden kunnen weten dat ‘vlot helpen’ in Frankrijk een ietsie anders ligt. Er bleek toch nog een dingetje te zijn… Op de handgeschreven verklaring van Ton en Mirella stond wel dat Marcel bij hen op Les Gonies woont, maar niet mijn naam. Dus ja, een gezamenlijke rekening openen kan dan niet. Wij blij dat Ton in de auto zat. Kon hij vervolgens op de verklaring erbij schrijven dat ook ik op Les Gonies woon. Jaja, ik hoor jullie wel lachen en verbaasd zijn… het kan allemaal hier. Wij zijn er ondertussen gelaten onder en lachen er ook maar om. Heel bijzonder hoe dat hier in zijn werk gaat. Uiteindelijk gingen wij met een geopende bankrekening de deur uit. Wij blij, de bank had onze dag toch een soort van goedgemaakt. 

Nadat de teleurstelling gezakt was bedachten we dat als we onze vragen via de accountant beantwoord konden krijgen, we in ieder geval verder konden met het regelen van een aantal andere zaken. Waar je namelijk in Nederland eerst naar de Kamer van Koophandel gaat om je in te schrijven en dan andere zaken regelt, gaat dat hier in Frankrijk precies andersom. Hier is de Kamer van Koophandel de allerlaatste stap. Op naar de accountant dus! Gewapend met een schrift vol vragen vertrokken we naar Fumel. Bleek dat de afspraak niet door kon gaan….zucht. We waren erover geïnformeerd dacht de receptionist. 

Behoorlijk down reden we weer naar huis. Weer niet gelukt. 

En toen was daar een week later de lockdown. Voor geen andere reden dan boodschappen doen mogen we de openbare weg op. Kantoren en winkels zijn gesloten en online valt er hier in Frankrijk nog niet zoveel te regelen. Alles op z’n gat dus. 

Nadat we boosheid, frustratie en teleurstelling achter ons hadden gelaten, volgde de twijfel. Het leek wel of het gewoon niet mocht lukken. Inmiddels is de rust teruggekeerd en is het goed zoals het is. Op dit moment is het niet handig voor ons om investeringen te doen, we hebben immers ook geen inkomsten nu. Dus een pas op de plaats is wat dat betreft nu het meest logische. 

We hebben geen idee hoe het zomerseizoen zal gaan lopen. Op dit moment zijn er gelukkig nog nauwelijks annuleringen, maar aan de andere kant komen er ook geen nieuwe boekingen binnen. We vertrouwen erop dat het seizoen vertraagd zal opstarten en mogelijk langer doorloopt. 

De beeldhouw-week en onze eigen ‘van grond tot kont’ workshop hebben we opgeschoven. In mei zou ik naar Nederland gaan om daar een tweetal workshops te geven, en ook die zijn de zomerperiode over getild. Helaas dus ook geen bezoekjes aan familie en vrienden dan 🙁 

Ondertussen genieten we van het heerlijke lenteweer en klussen we zonder druk lekker door. Onze snuitjes zijn al lekker gebronsd 🙂

Het klinkt misschien wat vreemd, maar deze verlengde rust is wel fijn. Het voelt alsof de achtbaan plots stil is gaan staan en ons karretje hangt zo ergens in de looping. Nu alle emoties de ruimte hebben gekregen, hebben we ruim de mogelijkheid écht tot rust te komen, het is wel even lekker is zo. We zijn wel even genoeg uitgedaagd. 

Marcel heeft zijn plek op de Toro weer ingenomen en het grasveld in de tuinen en op de camping ligt er alweer mooi bij. En hij heeft een langgekoesterde wens kunnen vervullen; zelf iets maken van hout. Met als resultaat een prachtig mooi wastafel meubel. 

Ik geniet van de wandelingen die iedere dag maak met Juf en ik heb een nieuwe gelegenheid gevonden om mijn Frans bij te leren en mijn sociale leven een soort van op peil te houden. Net voor de lockdown heb ik kennisgemaakt met een van de buren. Buurvrouw Francoise. Onlangs heeft ze haar haar hond laten inslapen en naar aanleiding daarvan ben ik even bij haar langs gegaan. Een superlieve echte Franse dame met wie ik de taal dus goed kan oefenen. En, okee, ze heeft ook een leuke hobby. Of beter gezegd, een lekker hobby ; Chocolade.. Vroeger had ze samen met haar man een patisserie en nu maakt ze chocolaatjes als afleiding. Ze is zo blij met de hulp van Mirella en Ton en met de afleiding dat ze ons veelvuldig voorziet van chocolaatjes. Zonder de maatregelen die op dit moment gelden, was het contact tussen haar en mij waarschijnlijk uitgebleven. Ze had dan immers anderen die bij haar langs zouden komen. Marcel maait haar gazon en zo doen we alle vier op onze eigen manier iets voor haar. Zonder de maatregelen vanwege het C-virus was dit waarschijnlijk niet gebeurd. 

Waardevol de dualiteit van deze periode.

Wij hopen dat we jullie komende zomer mogen verwelkomen hier en zorg in de tussenliggende periode goed voor jezelf. 

3 antwoorden
  1. Bea en Stef
    Bea en Stef zegt:

    Hoi Marcel en Heleen,
    hoewel wij elkaar niet persoonlijk kennen, hebben wij wel heel veel over jullie gehoord via onze lieve vrienden Greet en Harry (die kennen jullie vast ook wel😉). Harry is op de foto’s die heel handige timmerman.
    We vinden het heel fijn en interessant jullie verhaal te volgen en wat jullie tot nu toe mee maken lijkt veel op de de boeken van Peter Mayle, Een Jaar In De Provence.
    Jammer dat jullie seizoen wat later gaat beginnen, maar blijf zeker positief.
    Wellicht ontmoeten wij elkaar ooit eens in het echt in Frankrijk.

    Beantwoorden
  2. Harry
    Harry zegt:

    Wij mochten een stukje mee in de achtbaan en hebben de minder leuke ervaringen van nabij mee mogen maken. Maar fijn dat jullie de stagnatie nu als een rustmoment mogen ervaren en hopelijk de accu weer kunnen opladen voor de tijd na de Corona-periode.
    Het was ook fijn te merken dat jullie hebben genoten van de “ontwikkelingshulp” door hulptroepen uit Zwolle, Epse en Deventer :-)).
    Het was goed dat wij mochten zien waar jullie droomplek is, en dat ik (Harry) mee kon helpen met snoei- en kluswerk.
    Ik wens jullie veel sterkte toe de komende periode!

    Beantwoorden
  3. Goos en Jolanda
    Goos en Jolanda zegt:

    Hoi Marcel en Heleen,
    Wat een rare tijd.
    Het mooie avontuur is even uitgesteld.
    Dit vergt nogal wat veerkracht.
    Gelukkig zien jullie ook de positieve dingen. Elk nadeel heeft z’n voordeel.
    Veel sterkte en hou vol!
    Gr. Goos en Jolanda

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *