Et puis c’est le moment là

Het is maandagochtend 9 december 7.50 uur als een verhuisbusje de Schimmelpennincksingel in rijdt. De zenuwen gieren nu toch echt wel door ons lijf. Het moment is daar….we gaan verhuizen naar Les Gonies!

Mijn zorg was dat onze huisraad niet in de verhuiswagen zou passen ondanks dat we al heel wat uitzoek-wegbreng-doorschuif- en stortritjes hebben gemaakt. Pffff, wat een spullen hebben we in al die jaren verzameld. Zoveel herinneringen vertegenwoordigd in spullen en weggeborgen in dozen. Knutsels met lieve tekstjes van de kinderen die we kregen met vader- en moederdag of zomaar. Notitiemateriaal van opleidingen die we in het verleden gevolgd hebben. En gewoon veel spullen die opgeborgen waren omdat het kon. 

Als ik het busje zie wordt die zorg niet minder… totdat Marcel mij roept en vraagt of ik wil komen kijken. Want een andere verhuiswagen komt de straat in rijden. Eentje van het formaat waar we de hele buurt mee kunnen verhuizen! Na de eerste schrik van de grote joekel en de opluchting dat we zeker weten dat alles nu mee kan, realiseren we ons dat deze grote vrachtwagen géén goed nieuws is. Hoe gaat de chauffeur deze wagen bij Gonies laten komen, dat wordt echt een uitdaging. Een uitdaging die niet op de planning stond en die we vooraf duidelijk met de verhuizer besproken hadden. 

Terwijl Marcel samen met de chauffeur google maps bekijkt gaan de drie verhuizers (die van dat kleine busje) voortvarend te werk. Voordat we er erg inhebben is onze halve huisraad al in de vrachtwagen verdwenen. Ook dingen die er niet in hadden gehoeven ontdekken we later 😉

De wervelwindenergie van de verhuizers doet een stevig beroep op onze rust en als we om 11.00 u de verhuiswagen met onze complete huisraad uitzwaaien slaken we een diepe zucht. En dat is niet alleen omdat onze huisraad op weg is. Al is dat ook wel een raar gevoel. 

Nadat we zelf de laatste dingen bij elkaar pakken en de boel schoongemaakt hebben slaan we later op de dag voor de laatste keer de deur van ons fijne huis dicht. Het is goed! Op naar de volgende fase van ons leven.

Eerst nog lekker overnachten in een fijn hotelletje in de binnenstad van Deventer. Mocht je nog een keer naar Deventer willen dan is dat hotel (hotel Finch) écht een aanrader. Niet alleen omdat Sharon er werkt, maar omdat het echt een fijne plek is om tot rust te komen en dat midden in het centrum. 

Dinsdagochtend 9.00 u is het dan zover, onze reis naar Les Gonies begint. Na weken van voorbereiden, nadenken, praten nog meer nadenken en voorbereiden gaan we dan. Op het nieuws wordt gesproken over wegblokkades en leeglopende benzinestations op de Franse wegen. Nog een uitdagende hobbel erbij…. Kom maar op, we kunnen het hebben. Het leven valt noueenmaal niet te controleren en beheersen.  

De autoreis is fijn, het is een mooie overgang en na een reis zonder hobbels of oponthoud rijden we later die avond het terrein van Les Gonies op. Precies 10 weken nadat Ton en Mirella ons uitzwaaiden, wachten ze ons nu weer op. Heerlijk om weer terug te zijn! En ja, natuurlijk drinken we daar een glas op met elkaar J

En dan is het woensdag, de dag dat de verhuiswagen aankomt en inderdaad….de wagen kan met moeite omhoog komen en met geen mogelijkheid op het terrein. Extra sjouwen…. In de stromende regen. Dussss…

Het maakt ons niks, we hebben de hulp van Ton, Mirella en Erik en een paar uurtjes later is alles uitgeladen, staat onze huisraad verdeeld over drie plekken droog en hebben we lekker veel blubber gemaakt. En van die blubber genieten we nu nog steeds hahahaha.

Frankrijk ontvangt ons de eerste paar dagen met harde wind en veel regen. Lekker dan… Wij vermaken ons in ons tijdelijke huisje met het inrichten en genieten van het hout gestookte kacheltje die het zomer laat lijken. 

Ondertussen zijn we aan de slag met de eerste activiteiten voor het vakantieseizoen in 2020. We verdelen taken, brainstormen en tasten de samenwerking verder af. 

Dan komt toch ook de man met de hamer langs, we voelen dat de energie even laag is. De adrenaline van de eerste dagen is eruit en de vermoeidheid toont zich. We accepteren het, staan het toe (schoorvoetend, met een enigszins grrrr gevoel en niet van harte, want we zouden er natuurlijk liever aan voorbij gaan). We trekken onze wandelschoenen aan en tanken energie in de bossen rondom Gonies. 

Het is bizar om terug te kijken op de week die voorbij gevlogen is. Bizar snel. We hebben de afgelopen week ons leven opgepakt en 1200 km verder weer neergezet. Hoe kunnen we van onszelf (en iedereen om ons heen) verwachten dat het leven ‘gewoon’ doorgaat?! Voelt het onwerkelijk? Ja en toch ook nee. 

De rollercoaster waar we 8 maanden geleden instapten lijkt tot stilstand gekomen. We zijn uitgestapt en staan nu nog wat wiebelig op onze benen, zoals dat gaat als je zo’n rit hebt gemaakt. 

Veel zal anders zijn. Niet minder, beter of wat dan ook. Anders. Dat is spannend. 

De komende week rusten we lekker uit om daarna weer in de auto te stappen naar Nederland voor de kerstdagen en de jaarwisseling. Op 2 januari geven we een verhuisfeestje en daarna rijden we weer naar ‘huis’. Yeaha!!

8 antwoorden
  1. Anna Oosterom
    Anna Oosterom zegt:

    Hoi Heleen en Marcel!
    Wat een avontuur! Bij het zien van een verhuiswagen voor een mooi domein in het Franse land komen bij ons de herinneringen ook weer naar boven. Wij hebben het nu na ons Franse avontuur weer heerlijk in Nederland maar genieten ook nog steeds zo veel mogelijk van Frankrijk. Alle geluk en succes daar met z’n vieren! Wij hopen zo nu en dan langs te komen en volgen jullie prachtig geschreven blog sowieso! Fijne kerstdagen en dan op naar een fris en nieuw jaar!
    Familie Oosterom

    Beantwoorden
  2. Tine Sietsma
    Tine Sietsma zegt:

    Lieve Marcel en Heleen, wat een prachtig verhaal weer over jullie overtocht letterlijk en figuurlijk. fijn de beelden erbij. Kom lekker tot rust, hele fijne feestdagen en een prachtige start in het franse land.
    liefs, Tine

    Beantwoorden
  3. Angelique
    Angelique zegt:

    Hi Marcel & Heleen,

    Met een glimlach op mijn gezicht lees ik jullie verhaal!
    Wederom vol respect en bewondering voor de weg die jullie nu officieel inslaan. Hoe gaaf is het om dit samen te kunnen doen.
    Ik wens jullie hele fijne feestdagen toe met de mensen die jullie lief zijn en heel veel energie voor het nieuwe jaar.
    Dikke kus Ang

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *