Nous sommes la

Zaterdag 15 juni… eindelijk is het zo ver. Na alle voorbereidingen stonden we dan met onze koffers op het station in Deventer. Klaar om met de trein naar het vliegveld Rotterdam/den Haag te reizen. Uitgezwaaid door familie en al onze kinderen mee in de trein, heel fijn. En om meer dan een reden, bleek al vlot. 😉 

De reis startte namelijk enigszins enerverend omdat de meest belangrijke tas was achtergebleven in de auto…. De tas met paspoort, portemonnee en bril van Marcel. Maar alles kan opgelost worden, dus ook dit kwam na wat haast en vliegwerk in orde (Marcel zal nog lang geplaagd worden met zijn tasje en Patrick krijgt van ons geen tasjes-ophaal-opdracht meer).

En nu zijn we zijn er!

Terwijl ik dit typ is al ‘weer’ 5 dagen geleden dat we Ton en Mirella weerzien op Les Gonies. Na een lekkere champagne toost hebben we onze spullen uitgepakt in ons tijdelijke onderkomen. 

Een compleet en luxe ingerichte de Waard tent. Fijne bedden en een eigen beschut terras en heerlijke lounge stoelen. Okee, daar zijn we niet vaak te vinden, maar het is heerlijk om na 2 jaar weer in een tent te slapen. We hebben het eerste regen en onweersbuitje weer gehoord. Heel vertrouwd. Aan de andere kant hopen we toch ook dat we de tent weer vlot kunnen verlaten, want dat betekent dat de tenten verhuurd zijn. Dus als jullie nog mensen weten …

We waren het er snel over eens dat het prettig is om allemaal onze eigen taken te hebben. De zondag bestond dan ook uit wegwijs maken in alle routines, het waar ligt wat, etc. Toen wij het jaren geleden over onze droom hadden, zag Marcel zichzelf rustig kuierend over de camping lopen, grasmaaien, zwembad zwemklaar maken. Het voelde dan ook bijzonder om te realiseren dat hij het nu deed. 

Voor Marcel start de dag met het stofzuigen van het zwembad. Of nee, zwembad is niet het juiste woord. Het is een natuurbad (baignade artificielles).

Ik hou me op dat moment bezig met het ontbijt. Het ontbijt voor onszelf en voor de gasten in de chambre d’hôtes. Na het ontbijt verdwijnen we allemaal ergens het land op. Maaien, onkruid wieden, groente oogsten voor de lunch en het avondeten. Verder nog kleine klusjes, boodschappen en noem maar op. Het is nog wat onwennig om van 7 u tot 10.00u in touw te zijn en toch niet het idee te hebben dat we ‘aan het werk’ zijn of ‘druk zijn’. Er ligt veel werk, er zijn nog veel mogelijkheden en het voelt heel fijn om de hele dag buiten bezig te zijn. 

Jee, wat leren wij veel bij, en wat gaan we nog veel meer leren. Bijvoorbeeld het uitserveren van meerdere borden tegelijk op de horeca manier. Superleuk om te leren, maar al balancerend een trap aflopen, niet struikelen over een graspol en de borden zonder scheef te houden veilig op tafel zien te krijgen in plaats van op de grond of op schoot van een van de gasten vraagt nog wel wat oefening.

Het is heel verleidelijk om direct een vliegende start te maken en vol van onze energie gebruik te maken, maar we hebben allebei gemerkt dat onze lichamen ons hier tegen beschermen door ons terug te fluiten. Even niet zo fijn, maar wel nodig om te voelen dat we goed moeten blijven voelen waar onze grens ligt. De maandag en donderdag zijn onze weekend dagen en die brengen een mooie balans met de actieve dagen. 

En wat doe je in het weekend.. dan speel je spelletjes. Keez-borden. (Een bordspel wat mens-erger-je-niet en pesten samenvoegt) Beleeft als we zijn hebben we Ton en Mirella natuurlijk laten winnen, twee keer zelfs, want we willen ze natuurlijk niet ons in het harnas jagen. Grijns… (wat wel slikken was) 

Komende zaterdag vertrekken er een aantal gîtes gasten en komen er een aantal campinggasten. Dus willen we voor die tijd een aantal klussen gedaan hebben. We zijn oa een terras aan het creëren waar de gasten hun eigen drankje, wijntje of speciaal biertje kunnen pakken en lekker kunnen loungen. 

Gisteren ben ik samen met Ton naar de wijnboer geweest en hebben daar een nieuwe voorraad rosé ingeslagen. De witte en rode wijn wordt weer bij andere wijnboeren gekocht. En wijnboeren zijn hier genoeg ;-). Dat is nog eens iets anders dan je wijn kopen bij Proef! 

En als je in Frankrijk bent struin je natuurlijk ook over een van de vele leuke marktjes. Verschillen deze marktjes echt van Nederland? Nee en toch ook weer ja. Want waar de Fransen écht goed in zijn, is het aanbieden van locale en seizoensgebonden producten. Om op de terugweg langs de ‘bierenman’ te rijden voor een paar heerlijke speciaal biertjes. Een beetje zoals Davo bieren in Deventer. Er ligt dus een lekkere fles in de koeling voor vanavond!

Voor nu zit de siesta er weer op, maar voordat we weer aan de slag gaan heb ik vraag aan jullie: doordat de camping dit jaar voor het eerst een adult only (16 jaar en ouder) camping is blijven de boekingen nog wat achter. Misschien zijn er mensen in jullie netwerk die nog op zoek zijn naar een fijne camping in een rustige omgeving. Dan deel ons blog gerust of laat ze contact met ons opnemen. We vertellen ze graag wat dit een fijne plek maakt voor een vakantie. 

Nous allons!

De tickets zijn geboekt, de noodzakelijke aanvullingen gekocht, de meeste voorbereidingen gedaan en de laatste klussen in en om het huis bepaald. Kortom.. wij gaan! Op zaterdag 15 juni vliegen we naar Frankrijk om vooralsnog tot september te ervaren hoe het is om gastvrouw/ heer te zijn. Hoe het is om de hele dag fysiek in touw te zijn. Hoe het is om samen te zijn/ werken met een ander stel. Hoe het is om in een ander land, in een andere cultuur, met een andere taal, te aarden. 

Als we terugkijken op de afgelopen 3 weken, dan zijn die heel verschillend geweest qua emoties en activiteiten. 

De eerste dagen nadat we terug waren uit Mauroux zaten we vol adrenaline, enthousiasme en vragen. Toen de adrenaline na een paar dagen wat gezakt was, hebben we antwoorden gevormd op de, voor ons op dit moment, belangrijkste vragen en daarmee was voor ons de weg vrij om een beslissing te nemen: we gaan ervoor, het voelt als een puzzel waarvan de stukjes in elkaar passen!

En waar we verwacht hadden dat de euforie aan zou houden, en we in de voorbereidingen stand zouden gaan, was dat niet zo. Ik vergelijk het met toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Je weet het net, bent heel blij en euforisch, maar het voelt nog wat onwerkelijk. Het is er wel, en toch is het ook ver weg. Alsof je er nog niet bij kan dat het zo is, en er een sluier over het gevoel lijkt te liggen. 

Het maakte ons wat in onszelf gekeerd en we voelden beide de behoefte om dat ook te laten en onze aandacht te richten op ons reguliere leven en werk. Incubatietijd 😉

Wat maakte dat die staat van zijn na ’n week ineens weer voorbij was, kan ik niet precies duiden (en dat hoeft ook niet), maar het voelde alsof opnieuw ruimte ontstaan was om ermee bezig te gaan. De verwachtingsvolle spanning, het blije gevoel, de energie om met de voorbereiding aan de slag te gaan; het was er weer. 

De afgelopen week hebben we de meeste praktische voorbereidingen getroffen en hebben we de meeste gedachtenkronkels en emoties in ons hart en hoofd ruimte gegeven en doorleeft. We zijn er klaar voor!

Nog één week en dan gaan we. In die week hebben we nog de nodige huis, tuin en keukenklussen te doen en dat voelt dubbel. Want inmiddels is er een ander gevoel bij gekomen… ongeduld. Alsof we in de laatste week van de zwangerschap zitten en het kindje nou toch eindelijk wel geboren mag worden. 

Nog één week en dan kunnen we ervaren, beleven en jullie hierin via dit blog meenemen.

Le lendemain

De dag nadat………

Na een paar intensieve dagen zijn we weer terug in Diepenveen. 

Het was fijn om op Les Gonies te zijn en Ton en Mirella te ontmoeten, hun levenswerk te zien en hun levensvisie te horen en ervaren. 

Onze vlucht naar Bergerac had de nodige vertraging, en tijdens het wachten ontdekten we dat een vriendin van Eus en Erik op dezelfde vlucht zat te wachten. De dame in kwestie, ook Nederlandse, wonende in Frankrijk, in dezelfde omgeving, is 13 jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Het gesprek kwam al vlot op gang en dat maakte het wachten inspirerend en ontspannen.

De ontvangst op Les Gonies was hartelijk en doordat we direct een rondleiding kregen konden we allemaal even wennen. Het is een prachtige plek en het werd ons direct duidelijk hoeveel werk er verzet wordt en nog ligt te wachten. Het contrast tussen onze levens is groot. Zij leven volledig op en van het land in een omgeving waar de tijd stil gestaan heeft. We hoorden situaties en verhalen waar onze monden echt van verbazing van open gingen. Er hangt een andere energie. Een veel rustiger energie. Toen we gisteren terugkwamen in Nederland was dat het eerste wat we merkten. We voelden direct de jachtige energie die hier heerst. 

Okee, en er zijn kikkers, heel veel kikkers. Heel veel grote kikkers! Dat is nog wel een uitdaging voor mij 😉

We hebben veel gepraat, elkaar afgetast, onze levensvisie met elkaar gedeeld. Het was heel fijn om te merken, dat de klik die we voelden in ons skype gesprek er ook nu direct weer was. Al zijn onze levens heel verschillend, in de basis staan we voor hetzelfde. 

Het met elkaar praten en daar rondlopen bracht ook verwarring. Ben ik (Heleen) zover dat ik alles waar ik de afgelopen jaren in geïnvesteerd heb te laten voor wat het is (voorlopig tenminste)? Wat vinden we ervan dat we onze zelfstandigheid omzetten naar een samenwerkingsvorm waarin we in eerste instantie volgend zijn en ons dus aanpassen aan de leefstijl van Ton en Mirella? Hoe gaan we hierin onze eigen plek innemen? Waar liggen onze grenzen? Waar hebben zij behoefte aan en wat willen en kunnen wij daarmee? (En andersom geldt dat ook voor hen natuurlijk). Is dit onze plek, kunnen we ons hier beide thuis voelen?

Hoe is het om niet meer dicht bij onze kinderen te wonen en ze minder makkelijk te kunnen zien?

Maar ook heel praktische vragen als; ‘hoe snel is de internetverbinding?’ Een heel wezenlijke voor Marcel omdat hij zijn werk meeneemt. Hoe gaan we de taken verdelen? Hoe gaan we het financieel regelen en redden? Een aantal ideeën kunnen we komende zomer al uitvoeren, maar wat het ons aan inkomsten gaat geven is lastig in te schatten. Dus hoe gaan we het deze zomer financieel regelen ivm onze vaste lasten in Nederland? Is het reëel om rond 14 juni naar Frankrijk te vertrekken? Krijgen we dat hier geregeld? Het moet natuurlijk niet zo zijn, dat we daar uitgeput aankomen, terwijl we direct aan de start van het hoogseizoen staan en zoveel te leren hebben. Kortom, we worden en werden hier ook geraakt op een gevoelig punt van ons….wij geven liever hulp, dan dat we het vragen. Maar we realiseren ons heel goed, dat we het zonder hulp niet gaan redden. En waar en wanneer hebben we die hulp dan nodig, en hoe ziet die hulp eruit en van wie?

We hebben ook gesproken over een samenwerkingsvorm voor de lange termijn. Wat zijn hun ideeën, wat die van ons? Waar komen ze samen? In welke juridische constructie kan dit gegoten worden? Wat zijn onze individuele talenten? Waarin vullen we elkaar aan? Welke mogelijkheden en kansen zien we? We voelen alle vier aan dat we een geweldige kans in handen hebben om dromen te realiseren. Om vervolgens alle vier vast te stellen; stap voor stap.  

En zo buitelden (en buitelen) de vragen en hersenspinsels over elkaar. Onze nachten waren dan ook kort, haha. Het was heel fijn dat Jinke mee was. Zij is bij veel gesprekken geweest en doordat zij wat meer afstand had, kon ze ons dingen heel mooi teruggeven, goede vragen stellen. 

Tussentijds hebben we Eus en Erik nog opgezocht en daardoor konden we ook de verschillen tussen de beide bedrijven goed ervaren. Het was fijn om onze ervaringen, gedachten etc. ook met hun te bespreken. En het was goed om even weg te zijn van Les Gonies en daar later weer terug te komen zonder de ervaring van de ‘eerste keer’. Het voelde voor ons beide goed toen we weer terug waren, ontspannen en op ons gemak. 

Gaandeweg werden we alle vier losser en opener, waardoor het makkelijker werd persoonlijke vraagstukken op tafel te leggen. Het is bijzonder om te voelen hoe we, ondanks het verwachtingsvolle over hoe het gaat zijn en kan worden, in een paar dagen tijd een heel stevige bodem van vertrouwen hebben gelegd met z’n 4’en. 

Eén ding is zeker… wij hoeven ons geen zorgen te maken over onze maaltijden, want Mirella is een enorm goede kok! We hebben echt fantastisch lekker gegeten met alleen maar producten die van hun land afkomen. 

We kwamen met heel veel vragen en zijn ook weer met veel vragen teruggekomen. Sommige van die vragen krijgen we beantwoord door het te gaan ervaren, op andere zullen we in de komende dagen en weken een antwoord op gaan krijgen. (Of misschien ook niet, en dan waren ze waarschijnlijk niet relevant). We kwamen met verwachtingsvol enthousiasme en we zijn vertrokken met verwachtingsvol enthousiasme. 

Voor nu laten we alles de komende dagen bezinken, pakken hier de draad van onze dagelijkse bezigheden op en ondertussen praten en denken we door om dan in het weekend een knoop door te hakken. (Die we gevoelsmatig al gehakt hebben, maar waar ons hoofd nog wat extra ruimte nodig heeft. Hahahaha)

Wat eraan vooraf ging

Als je een droom hebt en deze levend houdt dan kan het ineens snel gaan.

Onze droom ontstond ruim 10 jaar geleden toen we op vakantie waren in Zweden. We spraken uit hoe gaaf het zou zijn een eigen bed & breakfast met mini-camping te hebben waar we gasten kunnen ontvangen, lekker voor ze koken, ze een fijne vakantieplek bieden en daar ons leven en werk van te maken. 

De tijd was er toen niet rijp voor. Net zomin als de tijd er rijp voor was zo’n 4,5 jaar geleden. Ook toen laaide onze wens weer op. En weer hadden we zwaarwegende argumenten om er niets mee te doen.

Een jaar later volgden we een jaarprogramma bij een business-coach. We kregen de opdracht, vanuit onze intuïtie, een moodboard te maken met daarop weergegeven onze droom, wensen en verlangens. Het werd een moodboard met hierop opnieuw onze grote droom weergegeven, aangevuld (of samengevoegd zo je wilt) met onze huidige werkzaamheden. 

Het maakte ons blij, maar we wisten ook beide dat dit voor in de toekomst was, niet voor nu.

Tot begin mei dit jaar…. 

Marcel was aan het googelen op beheerderskoppels gezocht (want een eigen vakantiehuis met kamers en een mini-camping in het buitenland is op dit moment financieel niet te realiseren voor ons) en kwam in contact met een dame die een nieuwe website wilde in ruil voor een vakantie in haar chambre d’hôte. Ze vertelde tevens dat ze de mogelijkheid bood om voor de zomerperiode te ervaren hoe het is om een chambre d’hôte te runnen. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en we maakten een kennismakingsafspraak. 

Nou hebben wij vrienden in Frankrijk wonen die ruim anderhalf jaar geleden naar Frankrijk vertrokken zijn om dezelfde droom te realiseren, dus een telefoontje was snel gepleegd. We hebben hun belevenissen en proces aan de zijlijn meebeleefd, maar dit was het moment om ze uit te vragen. 

Tijdens dit gesprek vertelde ze ons dat ze mensen hadden leren kennen die naast hun boerenbedrijf ook een chambre d’hôte, gîtes en een mini-camping hebben en waarvan ze weet dat ze op zoek zijn naar een oplossing voor het vele werk wat hun boven het hoofd stijgt. Of ze ons met elkaar in contact zou brengen? Ja, graag!

Nog geen twee uur later ontvingen wij een app; ‘net Ton aan de lijn gehad. Staan er open voor. Voorstel is dat jullie een mail sturen met jullie ideeën en wensen en vervolgens een telefonische afspraak te maken.’ 

En zo hadden we ineens twee opties om te onderzoeken!

Nadat we de website van Les Gonies hadden doorgenomen, was ons enthousiasme stevig aangewakkerd en we besloten een mail te sturen. Hoe het daarna ging is te lezen in het volgende blog. 

Via deze blogpagina laten we jullie graag mee kijken met onze ervaringen en belevenissen.

PS voel je vrij om een reactie achter te laten en beter nog…. Kom gerust naar Les Gonies toe om met eigen ogen te zien en ervaren op wat voor een fijne plek wij zitten.