La dualité

En toen was daar een virus waaruit maatregelen kwamen die ervoor zorgen dat alles anders is dan wij hadden gedacht. De deuren van Les Gonies zijn dicht, en we weten niet hoe lang dat nog aanhoudt. 

De afgelopen maanden zijn we lekker aan de slag gegaan met de voorbereiding voor het komende toeristenseizoen. We hebben fantastische hulp gehad waardoor de houtvoorraad voor de komende winter klaarligt en er zijn heel wat meters gemaakt in de gîte. Het wordt steeds realistischer dat wij daar de zomermaanden kunnen slapen en douchen. We zijn begonnen met het snoeiwerk in de tuin en Ton en Mirella zijn de moestuin aan het voorbereiden en inzaaien.

Tussen die werkzaamheden door waren Marcel en ik bezig met Franse les, hadden we bezoek over de vloer en waren we ons ‘legale’ bestaan hier aan het regelen. Afspraken bij de bank om een rekening te openen, Chambre de commerce en de accountant. Tot nu toe is alleen de Franse bankrekening geopend…..

Het vraagt het nodige geduld om afspraken met diverse instanties te krijgen, die dan vervolgens ook nog weer een aantal keren gewijzigd worden. En daar speelt de taal dan ook nog een belangrijk rol in. Ik heb mijn eerste ‘deuk’ inmiddels opgelopen. 😉

Ruim twee maanden geleden had ik een afspraak gemaakt bij de Chambre de Commerce om ons bedrijf in te schrijven. Tenminste dat dacht ik… Toen we (nadat de afspraak ook nog eens was opgeschoven) een aantal weken geleden dan eindelijk naar Cahors vertrokken om dit te regelen waren we verwachtingsvol. Helaas is er een verschil tussen een rendez-vous en een réunion. Dat wist ik nog niet toen ik de afspraak maakte, al had ik wel duidelijk verteld met welke intentie we de afspraak wilde. Eenmaal in Cahors aangekomen bleek dat dat wat wij voor een afspraak hadden aangezien, een workshop te zijn. Vergelijkbaar met de startersdagen zoals die in Nederland wordt georganiseerd. Waarschijnlijk een verplicht iets, maar niet waar wij op zaten te wachten. Maar goed, we zijn gaan zitten, ik heb de presentielijst getekend en we dachten dat we misschien nog wel interessante informatie zouden krijgen. Of dat we in ieder geval onze vragen beantwoord zouden krijgen. Niets van dat alles! De medewerker van de CdC had waarschijnlijk die dag niet zoveel zin. Onderuitgezakt op zijn stoel las hij letterlijk zijn powerpoint presentatie voor. Er was geen interactie en de informatie die gegeven werd was duidelijk bestemd voor mensen die zich als startende ondernemer aan het oriënteren waren. Informatie die wij dus niet nodig hadden. En helaas geen mogelijkheid om onze vragen te stellen. Tijdens de pauze zijn we dan ook opgestaan, netjes handen geschud en vertrokken. Ik was er oprecht misselijk van en heb de terugweg in de auto mijn tranen flink laten stromen. Marcel en Ton die ook mee waren, hebben hun best gedaan mij op te beuren, maar ik had daar even geen zin in. Sorry guys, maar ik had het even nodig bij die emoties te blijven 😉 Jee, wat voelde ik voelde me stom dat ik over het hoofd had gezien dat er ‘Reunion’ boven de bevestiging stond. Oftewel een groepsbijeenkomst. Kortom, teleurgesteld gingen we weer huiswaarts. 

We besloten nog even de bank binnen te gaan omdat we bericht hadden gekregen dat onze papieren klaar lagen om getekend te worden. Ton zou wel vast gaan tanken, zodat we daarna vlot door konden naar huis.

Maar we hadden kunnen weten dat ‘vlot helpen’ in Frankrijk een ietsie anders ligt. Er bleek toch nog een dingetje te zijn… Op de handgeschreven verklaring van Ton en Mirella stond wel dat Marcel bij hen op Les Gonies woont, maar niet mijn naam. Dus ja, een gezamenlijke rekening openen kan dan niet. Wij blij dat Ton in de auto zat. Kon hij vervolgens op de verklaring erbij schrijven dat ook ik op Les Gonies woon. Jaja, ik hoor jullie wel lachen en verbaasd zijn… het kan allemaal hier. Wij zijn er ondertussen gelaten onder en lachen er ook maar om. Heel bijzonder hoe dat hier in zijn werk gaat. Uiteindelijk gingen wij met een geopende bankrekening de deur uit. Wij blij, de bank had onze dag toch een soort van goedgemaakt. 

Nadat de teleurstelling gezakt was bedachten we dat als we onze vragen via de accountant beantwoord konden krijgen, we in ieder geval verder konden met het regelen van een aantal andere zaken. Waar je namelijk in Nederland eerst naar de Kamer van Koophandel gaat om je in te schrijven en dan andere zaken regelt, gaat dat hier in Frankrijk precies andersom. Hier is de Kamer van Koophandel de allerlaatste stap. Op naar de accountant dus! Gewapend met een schrift vol vragen vertrokken we naar Fumel. Bleek dat de afspraak niet door kon gaan….zucht. We waren erover geïnformeerd dacht de receptionist. 

Behoorlijk down reden we weer naar huis. Weer niet gelukt. 

En toen was daar een week later de lockdown. Voor geen andere reden dan boodschappen doen mogen we de openbare weg op. Kantoren en winkels zijn gesloten en online valt er hier in Frankrijk nog niet zoveel te regelen. Alles op z’n gat dus. 

Nadat we boosheid, frustratie en teleurstelling achter ons hadden gelaten, volgde de twijfel. Het leek wel of het gewoon niet mocht lukken. Inmiddels is de rust teruggekeerd en is het goed zoals het is. Op dit moment is het niet handig voor ons om investeringen te doen, we hebben immers ook geen inkomsten nu. Dus een pas op de plaats is wat dat betreft nu het meest logische. 

We hebben geen idee hoe het zomerseizoen zal gaan lopen. Op dit moment zijn er gelukkig nog nauwelijks annuleringen, maar aan de andere kant komen er ook geen nieuwe boekingen binnen. We vertrouwen erop dat het seizoen vertraagd zal opstarten en mogelijk langer doorloopt. 

De beeldhouw-week en onze eigen ‘van grond tot kont’ workshop hebben we opgeschoven. In mei zou ik naar Nederland gaan om daar een tweetal workshops te geven, en ook die zijn de zomerperiode over getild. Helaas dus ook geen bezoekjes aan familie en vrienden dan 🙁 

Ondertussen genieten we van het heerlijke lenteweer en klussen we zonder druk lekker door. Onze snuitjes zijn al lekker gebronsd 🙂

Het klinkt misschien wat vreemd, maar deze verlengde rust is wel fijn. Het voelt alsof de achtbaan plots stil is gaan staan en ons karretje hangt zo ergens in de looping. Nu alle emoties de ruimte hebben gekregen, hebben we ruim de mogelijkheid écht tot rust te komen, het is wel even lekker is zo. We zijn wel even genoeg uitgedaagd. 

Marcel heeft zijn plek op de Toro weer ingenomen en het grasveld in de tuinen en op de camping ligt er alweer mooi bij. En hij heeft een langgekoesterde wens kunnen vervullen; zelf iets maken van hout. Met als resultaat een prachtig mooi wastafel meubel. 

Ik geniet van de wandelingen die iedere dag maak met Juf en ik heb een nieuwe gelegenheid gevonden om mijn Frans bij te leren en mijn sociale leven een soort van op peil te houden. Net voor de lockdown heb ik kennisgemaakt met een van de buren. Buurvrouw Francoise. Onlangs heeft ze haar haar hond laten inslapen en naar aanleiding daarvan ben ik even bij haar langs gegaan. Een superlieve echte Franse dame met wie ik de taal dus goed kan oefenen. En, okee, ze heeft ook een leuke hobby. Of beter gezegd, een lekker hobby ; Chocolade.. Vroeger had ze samen met haar man een patisserie en nu maakt ze chocolaatjes als afleiding. Ze is zo blij met de hulp van Mirella en Ton en met de afleiding dat ze ons veelvuldig voorziet van chocolaatjes. Zonder de maatregelen die op dit moment gelden, was het contact tussen haar en mij waarschijnlijk uitgebleven. Ze had dan immers anderen die bij haar langs zouden komen. Marcel maait haar gazon en zo doen we alle vier op onze eigen manier iets voor haar. Zonder de maatregelen vanwege het C-virus was dit waarschijnlijk niet gebeurd. 

Waardevol de dualiteit van deze periode.

Wij hopen dat we jullie komende zomer mogen verwelkomen hier en zorg in de tussenliggende periode goed voor jezelf. 

Surf sur le temps

Het is alweer even geleden dat er een update van ons verscheen. Niet dat we niks beleefd hebben, integendeel! Er gebeurt zoveel, dat ik geen ruimte voelde om een blog te schrijven (ondanks dat ik weet dat het juist fijn is om mijn systeem mee leeg te maken, lekker paradoxaal dus). 😉
Hier dan ook een extra lange update.

Wat kan tijd zich vervormen… 2 maanden zijn we alweer op Les Gonies, ons nieuwe thuis. En in die 2 maanden hebben we heel wat gedaan, gevoeld en beleeft.

December stond in het teken van verhuizen, regen, modder, sjouwen, onze spullen een plek geven, keuzes maken, wat hebben we nodig, wat willen we binnen handbereik hebben, wat kan langer opgeborgen worden. Tussen de bedrijven door met elkaar in gesprek over de klussenlijst en hoe verder met de administratieve en juridische stappen. 
Na de verhuizing begin december zijn we 23 december weer in de auto Nederland gestapt om de kerstdagen en jaarwisseling met ons gezin, familie en vrienden samen te zijn. Ergens wilde we niet weg van Gonies ook al hadden we er enorm veel zin in om iedereen weer te zien. Lekker dubbel…

Het was vreemd om naar Nederland te rijden en te weten dat we daar geen huis meer hebben. Want dat was normaal gesproken de gedachte als we vanuit het buitenland naar Nederland reden: ‘We gaan naar huis’. 
Nu hadden we verschillende slaapadressen en dat voelt welkom en toch ook wat onrustig. Dat onrustige hebben we ook later nog in andere situaties gevoeld en inmiddels weet ik wat daar onder zit, maar daarover later meer. Nu eerst terug naar de kerstdagen. 

Voor het eerst sinds jaaaaaren vierden we kerst niet in ons huis maar in het nieuwe appartementje van Jinke. Heel gezellig met z’n 7’en en bovenal heel vol. 🙂
Gelukkig dat ook in deze nieuwe setting een aantal tradities onveranderd bleven. Kortom, we hebben veel spelletjes gespeeld en lekker gegeten en gedronken. We hebben opnieuw ervaren dat anders leuk is. Wennen, zeker, maar leuk. 

Op 2 januari hadden we dan ons verhuisfeestje. Bijna iedereen die ons dierbaar is, was er. De sfeer was gezellig en we rolden ’s nachts voldaan en dankbaar ons bed in (nou ja, het bed van Jinke). 😉
De dag erna stapten we opnieuw in de auto om naar Gonies te rijden. Dit keer met een iets meer definitief gevoel ondanks dat we wisten dat we later in januari opnieuw naar Nederland zouden gaan. De weg is ons aardig bekend ondertussen. 

Het aarden is begonnen, en dat is best een klus. 

Tijd is een vloeibaar iets en de dagen glijden voorbij. Goed gevuld in een rustig tempo. Het voelt goed nu eindelijk concreet aan de slag te gaan. Het was dan ook heel fijn om de eerste week letterlijk in de aarde te staan en (hoe symbolisch) bezig te gaan met zaaien. Knoflook, uien en bonen, keurig in rijtjes. 
Fysiek werken terwijl het hoofd overuren maakt want daar draait het op volle kracht als een ongeleid projectiel door. Niks geen structuur daarboven in.

We merken beide hoe de vermoeidheid van de afgelopen maanden langzaamaan naar de oppervlakte komt. De nachten worden dan ook steeds langer. 🙂

Ondertussen hebben we ons ingeschreven bij de gemeente Mauroux. We zijn nu officieel inwoners en mogen zelfs stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. En zoals dat in Frankrijk in de kleinere gemeentes nog de gewoonte is, stel je je ook voor aan de burgemeester. En hoe doe je dat beter dan met een flesje IJsselwater (likeur) en Deventer koek. Nou waren we de week ervoor ook naar de nieuwjaarsborrel van de gemeente geweest, dus we hadden al handen geschut. Dat maakte het gesprek direct wat opener. 

Die nieuwjaarsborrel was trouwens een belevenis op zich. Het was lang geleden dat we een presentatie op deze manier hebben gezien. Wat terug in de tijd zeg maar. Niks geen gelikte powerpoint of keynotes. Wat er allemaal verteld werd door de aanwezige hotemetoten kunnen we helaas niet navertellen. Zo goed is ons Frans nog niet (al kan het ook aan ons gebrek aan interesse hebben gelegen). 😉

Aan dat Frans werken we overigens stevig. Wekelijks hebben we les van een echte Franse juf die geen woord over de grens praat. Geduldig leert ze ons de grammatica en de juiste uitspraak. Leuke, intensieve lessen. 
Die lessen hebben we ook echt nodig om ons snel goed verstaanbaar te maken en ook om te snappen wat er tegen ons wordt gezegd. Want we zijn dan wel lekker aan het werk er ligt ons natuurlijk nog altijd een beslissende klus te wachten. De uiteindelijk juridische vorm die geregeld moet worden. 

Afspraken maken met elkaar, bij diverse instanties, consequenties doorrekenen… Erg noodzakelijk maar energievretend. 
Door de veelheid van de afgelopen maanden is het niet altijd makkelijk helder te denken en dan vliegen de doemdenkers en andere minder gewenste gedachten ’s nachts ook nogal eens vrijelijk rond.  
We beseffen ons heel goed dat het bij het proces hoort, maar als je je zo nu en dan ontheemd voelt is dat niet helpend. 

Wat wel helpend is, zijn de mensen die we de afgelopen maand hebben ontmoet. Gezellig om mee te borrelen en zo, maar ook heel handig als je een lekke band hebt met de auto. 
We waren op weg naar de nieuwjaarsborrel van Lotgenoten (Nederlanders die in de Lot wonen). Dat we daar niet de enige waren werd ons op de parkeerplaats al snel duidelijk. De parkeerplaats was zo vol, dat ik de auto aan de kant van de oprijlaan moest parkeren. Ik raakte een klein boomstronkje en dat leverde een flinke scheur op in de autoband. 
Natuurlijk geen reserveband en een scheur opvullen met een hulpsetje werd hem ook niet. Dankzij de hulp van vrienden, vrienden van vrienden en een aardige garagemedewerker konden wij twee later een nieuwe autoband onder auto zetten. Lesson learned… je hebt hier echt een reserveband nodig. 

Ook helpend, heel erg helpend, is de vroege lente die zich hier al laat zien. Met grote regelmaat drinken we onze koffie buiten en eten we buiten. Marcel heeft zelfs al een dag in korte broek en t-shirt gewerkt. 
Als we in de ochtend in de nieuwe gîte aan het werk zijn geweest met het uitkrabben en opnieuw weer invoegen van de ‘en pierre’ muren of het vrezen van gleuven voor de elektriciteitskabels is het heerlijk om in het zonnetje te genieten en weer op te warmen. 
Het is nog een hele uitdaging om de gîte zover klaar te krijgen zodat wij er het komende gastenseizoen kunnen slapen. Veel meer dan de slaapkamer en badkamer gaat niet lukken, dat geeft het settelen hier nog een extra tintje. 

Nu ik zo terug surf door de afgelopen 2 maand realiseer ik me opnieuw hoeveel er gebeurd is. Veel nieuwe mensen leren kennen, nieuwe kluservaring opgedaan, feestjes, uitnodigingen en borrels gehad. Vervolgafspraken voor het regelen van de administratieve en juridische kant. Twee keer op en neer naar Nederland voor de kerstdagen en daarna nog een keer voor een lang gezinsweekend en een afspraak met een klant. Een goede eerste maand met boekingen voor het vakantieseizoen, nieuwe klant via mijn bedrijf in Nederland (mooi om te ervaren hoe dit samen begint te vallen met het werk hier), en werken aan de nieuwe website
En terwijl wij iedere dag opnieuw op ons nieuwe pad zonder sleur, gewoontes en vaste bekende patronen, mooie nieuwe dingen doen, proberen we ook weer stevig te wortelen, de regie over ons levensritme weer te pakken. Antwoord te krijgen op dat we nog niet weten (want dat vindt ons hoofd zo fijn). 😉
En terwijl we dus nog even op de plek van het niet weten blijven hangen, settelen we stap voor stap verder. Een bijzondere combinatie…

Et puis c’est le moment là

Het is maandagochtend 9 december 7.50 uur als een verhuisbusje de Schimmelpennincksingel in rijdt. De zenuwen gieren nu toch echt wel door ons lijf. Het moment is daar….we gaan verhuizen naar Les Gonies!

Mijn zorg was dat onze huisraad niet in de verhuiswagen zou passen ondanks dat we al heel wat uitzoek-wegbreng-doorschuif- en stortritjes hebben gemaakt. Pffff, wat een spullen hebben we in al die jaren verzameld. Zoveel herinneringen vertegenwoordigd in spullen en weggeborgen in dozen. Knutsels met lieve tekstjes van de kinderen die we kregen met vader- en moederdag of zomaar. Notitiemateriaal van opleidingen die we in het verleden gevolgd hebben. En gewoon veel spullen die opgeborgen waren omdat het kon. 

Als ik het busje zie wordt die zorg niet minder… totdat Marcel mij roept en vraagt of ik wil komen kijken. Want een andere verhuiswagen komt de straat in rijden. Eentje van het formaat waar we de hele buurt mee kunnen verhuizen! Na de eerste schrik van de grote joekel en de opluchting dat we zeker weten dat alles nu mee kan, realiseren we ons dat deze grote vrachtwagen géén goed nieuws is. Hoe gaat de chauffeur deze wagen bij Gonies laten komen, dat wordt echt een uitdaging. Een uitdaging die niet op de planning stond en die we vooraf duidelijk met de verhuizer besproken hadden. 

Terwijl Marcel samen met de chauffeur google maps bekijkt gaan de drie verhuizers (die van dat kleine busje) voortvarend te werk. Voordat we er erg inhebben is onze halve huisraad al in de vrachtwagen verdwenen. Ook dingen die er niet in hadden gehoeven ontdekken we later 😉

De wervelwindenergie van de verhuizers doet een stevig beroep op onze rust en als we om 11.00 u de verhuiswagen met onze complete huisraad uitzwaaien slaken we een diepe zucht. En dat is niet alleen omdat onze huisraad op weg is. Al is dat ook wel een raar gevoel. 

Nadat we zelf de laatste dingen bij elkaar pakken en de boel schoongemaakt hebben slaan we later op de dag voor de laatste keer de deur van ons fijne huis dicht. Het is goed! Op naar de volgende fase van ons leven.

Eerst nog lekker overnachten in een fijn hotelletje in de binnenstad van Deventer. Mocht je nog een keer naar Deventer willen dan is dat hotel (hotel Finch) écht een aanrader. Niet alleen omdat Sharon er werkt, maar omdat het echt een fijne plek is om tot rust te komen en dat midden in het centrum. 

Dinsdagochtend 9.00 u is het dan zover, onze reis naar Les Gonies begint. Na weken van voorbereiden, nadenken, praten nog meer nadenken en voorbereiden gaan we dan. Op het nieuws wordt gesproken over wegblokkades en leeglopende benzinestations op de Franse wegen. Nog een uitdagende hobbel erbij…. Kom maar op, we kunnen het hebben. Het leven valt noueenmaal niet te controleren en beheersen.  

De autoreis is fijn, het is een mooie overgang en na een reis zonder hobbels of oponthoud rijden we later die avond het terrein van Les Gonies op. Precies 10 weken nadat Ton en Mirella ons uitzwaaiden, wachten ze ons nu weer op. Heerlijk om weer terug te zijn! En ja, natuurlijk drinken we daar een glas op met elkaar J

En dan is het woensdag, de dag dat de verhuiswagen aankomt en inderdaad….de wagen kan met moeite omhoog komen en met geen mogelijkheid op het terrein. Extra sjouwen…. In de stromende regen. Dussss…

Het maakt ons niks, we hebben de hulp van Ton, Mirella en Erik en een paar uurtjes later is alles uitgeladen, staat onze huisraad verdeeld over drie plekken droog en hebben we lekker veel blubber gemaakt. En van die blubber genieten we nu nog steeds hahahaha.

Frankrijk ontvangt ons de eerste paar dagen met harde wind en veel regen. Lekker dan… Wij vermaken ons in ons tijdelijke huisje met het inrichten en genieten van het hout gestookte kacheltje die het zomer laat lijken. 

Ondertussen zijn we aan de slag met de eerste activiteiten voor het vakantieseizoen in 2020. We verdelen taken, brainstormen en tasten de samenwerking verder af. 

Dan komt toch ook de man met de hamer langs, we voelen dat de energie even laag is. De adrenaline van de eerste dagen is eruit en de vermoeidheid toont zich. We accepteren het, staan het toe (schoorvoetend, met een enigszins grrrr gevoel en niet van harte, want we zouden er natuurlijk liever aan voorbij gaan). We trekken onze wandelschoenen aan en tanken energie in de bossen rondom Gonies. 

Het is bizar om terug te kijken op de week die voorbij gevlogen is. Bizar snel. We hebben de afgelopen week ons leven opgepakt en 1200 km verder weer neergezet. Hoe kunnen we van onszelf (en iedereen om ons heen) verwachten dat het leven ‘gewoon’ doorgaat?! Voelt het onwerkelijk? Ja en toch ook nee. 

De rollercoaster waar we 8 maanden geleden instapten lijkt tot stilstand gekomen. We zijn uitgestapt en staan nu nog wat wiebelig op onze benen, zoals dat gaat als je zo’n rit hebt gemaakt. 

Veel zal anders zijn. Niet minder, beter of wat dan ook. Anders. Dat is spannend. 

De komende week rusten we lekker uit om daarna weer in de auto te stappen naar Nederland voor de kerstdagen en de jaarwisseling. Op 2 januari geven we een verhuisfeestje en daarna rijden we weer naar ‘huis’. Yeaha!!

Cinq semaines spéciales

5 weken zijn we nu terug in Nederland, het lijkt al veel langer geleden en als je denkt dat ons leven weer in rustig vaarwater zit….. mis gedacht. De rollercoaster waar we in mei zijn ingestapt raast op volle toeren verder. 

Toen we begin oktober terugkwamen, wisten we dat ons huis niet zo lang ons thuis meer zou zijn. We kwamen thuis met de kennis dat ons huis verkocht was. Vandaag over 5 weken is de overdracht geweest en hebben wij de sleutels van ons fijne gezinshuis overgedragen aan een jong stel dat er hopelijk met net zoveel plezier woont. 

Nu kan ik natuurlijk het hele proces en al onze belevenissen uittypen, maar ik snap ook wel dat er maar één ding belangrijk is om te lezen; welke beslissing hebben wij genomen?

Voor alle nieuwsgierigen onder jullie….;-)
Vanaf medio december zijn Ton en Mirella niet de enige bewoners meer op les Gonies. 
We gaan naar Frankrijk! 

Na een paar heftige weken hebben wij de keuze gemaakt om de stap te zetten. Een eerstvolgende stap. Is het hele pad al geplaveid? Nee. Er zijn nog veel puzzelstukken die gelegd gaan worden. Puzzelstukken die we het best kunnen onderzoeken en leggen als we dit in Frankrijk doen, samen met Ton en Mirella. We voelen enorm veel vertrouwen, dus deze eerstvolgende stap is voldoende. De rest is voor het daarna volgende passende moment. 

Ondertussen vullen wij onze dagen met mensen bijpraten, uitzoeken, opruimen en inpakken (pffff, wat een spullen verzameld een mens in 17 jaar zeg). Langzaamaan verandert het huis in een pakhuis van dozen. En er zijn natuurlijk nog de reguliere werk-activiteiten. Kortom, ons leven is niet saai, we genieten van alles (okee bijna alles) wat we beleven en hebben er zin in!

La dernière semaine

Afgelopen woensdag is onze (voorlopig) laatste week op Les Gonies ingegaan. Aankomende woensdag zitten we in het vliegtuig terug naar Nederland. En dat geeft een dubbel gevoel. Het is een fijn vooruitzicht dat we onze kinderen, ouders, familie en vrienden weer zien. Maar het voelt ook jammer dat we hier weg gaan en de herfst niet meemaken, het ‘na-het-seizoen’ gevoel niet gaan ervaren. Er is nog zoveel wat ik hier zou willen doen, zou willen zien, zou willen ervaren. En hoe gaan we het vinden om weer terug te zijn in ons Nederlandse leven??

Gelukkig hebben we hier genoeg andere dingen om ons denken mee te voeden 😉

De afgelopen weken waren pittig. Naast de dagelijkse bezigheden voeren we de afgelopen 3 weken bijna dagelijks gesprekken over hoe nu verder. Gesprekken tussen Marcel en mij, gesprekken tussen ons vieren, gesprekken met diverse specialisten. De intentie om samen verder te gaan is zeker, maar dat is dan ook meteen het makkelijkste gedeelte. Was al het andere ook maar zo makkelijk, zucht… De Franse wet- en regelgeving zit anders in elkaar, de zakelijke constructies zijn anders, en dan is de taal ook nog zo’n ‘dingetje’. 

We hebben inmiddels een drietal gesprekken met ‘instanties’ gehad en de 4e staat gepland. Diverse constructies uitgewerkt, doorgestreept, opnieuw uitgetekend, weer doorgekrast en weer opnieuw uitgetekend. Met iedere vraag die we beantwoord krijgen, ploppen er weer nieuwe vragen op. 

Langzaamaan beginnen de contouren duidelijk te worden. Maar of het een GO wordt, dat weten we nog niet. We hebben onze droom en blijven doorstappen.

Oh ja, ondertussen hebben we ook ons huis in de verkoop gezet. Marcel is tussen alle werkzaamheden door ‘even’ naar Nederland gevlogen om het huis foto-klaar te maken. Alle andere zaken hebben we van hieruit geregeld. Ook al waren we al aan het toegroeien naar het idee om ons huis te verkopen (het idee van verkoop speelde al vanaf vorig jaar), het wanneer was toen nog niet helder. Ons huis, waar we zo’n 17 jaar heerlijk hebben gewoond, waar onze kinderen zijn opgegroeid, waar we veel gezellige momenten hebben gehad. Het is best slikken, en toch mag het door naar volgende bewoners.

Kortom de rollercoaster waar we begin mei zijn ingestapt stopt voorlopig nog niet. 

Het is fijn om in al die heftigheid onze, inmiddels gewone, taken te hebben. Het houdt ons in het hier en nu. Want het afwassen, bed afhalen en weer opmaken, stofzuigen, dweilen, zwembad schoonmaken, de planten water geven en aandacht voor de gasten, het is er allemaal nog. En okee.. omdat we inmiddels in het naseizoen zitten wordt het ruimschoots afgewisseld met koffie drinken, lunchen, borrelen, nog meer eten en drinken, wandelen en spelletjes. Dus voor als je het je afvraagt…, ja, we genieten nog steeds van wat we doen! 

Het vakantieseizoen zit er bijna op. Er staat nog 1 caravan op de camping en er komt er nog 1 bij de komende week. De laatste gasten in de gîtes hebben we net uitgezwaaid, de tenten zijn afgebroken, de bedden opgeruimd, de dekbedden en kussens gewassen. Alles zit weer netjes in zakken en gaat de schuur in, wachtend op het nieuwe seizoen volgend jaar. 

We zijn onze zomer hier begonnen met de verjaardag van Marcel en sluiten deze hier af met die van mij. Inclusief polonaise en champagne J Wij hebben voor een avond de keuken overgenomen van Mirella en haar en Ton een ‘koekje-van-eigen-deeg’ gegeven. Terwijl zij aanschoven in het restaurant om de laatste avond van een aantal speciale gasten mee te beleven, was Marcel de kok en mocht ik ze bedienen. Best spannend, maar bovenal super bijzonder om te doen (en dat onderwijl de oven het even begaf omdat het gas op was, mocht de pret niet drukken). En waar wij onze aandacht hadden gericht op hun een fijne beleving geven, hadden zij aandacht voor mijn verjaardag. Dus bij het uitserveren van het dessert werd ik verrast met een polonaise en champagne. 

De laatste paar nachten slapen wij weer tussen steen, kunnen we alvast weer wennen ;-). Vanaf oktober gaat onze aandacht voorlopig weer naar onze werkzaamheden in Nederland. 

Septembre, le mois de …

Time flies when you’re having fun. Het is alweer september. September, de maand van nog een laatste volle periode van gasten ontvangen en ze in de watten leggen, de maand van koele nachten en nog heerlijk warme dagen, de maand van verkleurende bomen, de maand waarin de warm oranje zonsondergang verandert in wit/ gelige zonsondergangen, de maand van mijn verjaardag, de maand van weer terug in de tent waar we startten, de maand van praten en nadenken over hoe nu verder en de maand van de werkzaamheden in Nederland weer voorbereiden.

Maar bovenal is het de maand waarin we ons huis te koop zetten. Ons fijne gezinshuis waar we zoveel jaren met z’n allen gewoond hebben. Het is een stap waar we vorig jaar al naar toe aan het groeien waren, en die nu heel passend voelt. Niet direct gekoppeld aan ons Les Gonies avontuur, maar natuurlijk wel verweven met elkaar. Los van hoe ons avontuur hier verder gaat, voelt het passend om het huis nu te koop te zetten. Marcel vliegt daarom komend weekend voor een paar dagen naar Nederland om het huis verkoop klaar te maken. Het zal best gek zijn om hier alleen te zijn terwijl Marcel even uit onze wereld hier stapt en terug is in Diepenveen.

Ondertussen hebben we het er hier met elkaar ook over hoe het eruit zou kunnen zien als we samen verder gaan. Hoe zien wij het voor ons, hoe zien Ton en Mirella het voor zich. Wat zijn onze wensen en verlangens op korte en lange termijn, wat die van hen. En dan nog het meest belangrijke; in welke constructie/ bedrijfsvorm zou dat dan zijn. Dat is een vraagstuk die de komende maanden nog het nodige uitzoekwerk met zich mee gaat brengen. Want los van de vraag of onze wensen in een bedrijfsmodel te vangen zijn, is de hoofdvraag nu, welke juridische en financiële consequenties dit heeft dit voor ons allemaal (en ook dat weer voor nu en voor de toekomst). De Franse wetgeving is toch echt wel anders dan de Nederlandse, dus goede begeleiding hierbij is reuze belangrijk. Het voelt heel spannend om in deze nieuwe fase te glijden. Ik zie het beeld voor me dat we op een zeilboot zitten en terwijl het water nu nog rustig om ons heen kabbelt, zien we in de verte een grote golf aan komen. Maar we hebben het roer stevig in handen, dus ook deze golf kunnen we aan.

Er wordt flink gesnoeid en gewied.

En terwijl de vragen in ons hoofd rondgaan en af en toe over elkaar heen buitelen om maar voorrang te krijgen gaat de, inmiddels gewone, gang van zaken hier in Mauroux door.  De temperatuur is nu onder de 30 graden gezakt, dus dat maakt werken in de tuin in de middag weer een leuke klus. Er wordt flink gesnoeid en gewied. Want dat we heel weinig regen hebben gehad, maakt voor sommige struiken en het onkruid echt niet uit. Die groeien vrolijk door.

Marcel is bezig met project vijver. Ergens zat een lek waardoor de waterstand erg laag was geworden en het resterende beetje water (vol met bladeren van de bamboe) begon te stinken. Samen met Antoine (woofer) hebben ze de vijver helemaal leeggeschept. Kruiwagens vol bagger is weggesjouwd naar de composthoop, struiken eromheen gesnoeid en de waterplanten gesplitst. Helaas blijkt dat nog niet alle lekken zijn gevonden, want nadat de vijver fris schoon water heeft gekregen, loopt hij toch weer leeg. Dus dat wordt opnieuw met de laarzen aan op jacht.

Het is fijn om te merken dat nu we met z’n 4’en zijn er ruimte ontstaat om ‘eigen-tijd’ te nemen. Mirella die spontaan beslist even met Ton mee te rijden voor een boodschap, gewoon omdat dat dat nu kan. Net even iets langer een boek lezen na de lunch ’s middags, een van de laatste marché gourmands bezoeken omdat het rustig is in het restaurant. En langzaamaan ook de agenda weer gevuld zien te krijgen met klantafspraken in Nederland. Twee werelden die zo in elkaar beginnen te vloeien.

Ondertussen ben ik met mijn laptop al drie keer van plaats gewisseld omdat de zonnestralen te heftig zijn voor mijn laptop (en voor mij, zwetend typen is niet fijn 😉 ).

Kortom, het is tijd om dit blog af te sluiten en wat anders te gaan doen.

L’histoire continue

Het is al even geleden dat er een blog verscheen, niet omdat er niks te schrijven was, niet omdat het ‘te druk’ was, maar er was gewoonweg geen ruimte in mijn hoofd. En mijn hoofd won het steeds van de verbinding met mijn inspiratie. En nu die verbinding er weer is, is het tijd voor een nieuwe update.

Terwijl ik dit nu typ zit ik in de schaduw onder een olijfboom, die ruist van een zacht windje. Kopje verbena-thee (uit de tuin), uitzicht richting de vallei….. Spreekt tot de verbeelding hè?! 🙂

Afgelopen weekend hebben we een groot deel van de gasten uitgezwaaid en de rust nu geeft alle ruimte om de ervaringen te laten landen.

Het is ruim 8 weken geleden dat we ons vertrouwde leven, ons huis met alle spulletjes, onze kinderen, familie en vrienden lieten voor wat het was en in een totaal nieuw leven stapte. In het leven van anderen, in een leven vanuit koffer en toilettas. De eerste 6 weken sliepen we in een ingerichte tent, daarna 2 weken in een tent met alleen een bed, en nu sinds een nacht slapen we in een van de gîtes. Het is heel waardevol om deze ervaringen te hebben, waardevol om helder te krijgen wat voor ons belangrijk is, wat onze basisbehoeften zijn. We genieten beide op onze eigen manier van de dingen die we doen, van het buiten zijn, van ons nieuwe leven, ons nieuwe ritme en van onze samenwerking met Ton en Mirella. Het is grappig om te merken hoe snel we vertrouwd zijn geraakt met de nieuwe bezigheden, hoe snel ze routine zijn geworden.

Vanochtend had ik voor het eerst sinds we hier zijn geen ontbijtjes klaar te maken. Ik kon een soort van uitslapen. Het was heerlijk om slaapdronken naar het toilet te stommelen zonder eerst van alles aan te moeten trekken en door het natte gras naar het toiletgebouw te hoeven rennen. Om daarna nog heerlijk een kwartiertje terug te kruipen en wat te soezen. Maar toen ik er eenmaal uit was, voelde het ook vreemd. Het koste me even wat draal-tijd voordat ik op gang was. Gelukkig voor mij 😉 hebben we vandaag gasten die aankomen, dus ik kon hun tent in orde maken. En er is ook elke dag een was om op te hangen en planten die naar water snakken (natuurlijk is er nog veel meer wat gedaan wordt en gedaan kan worden, maar daar start ik de dag niet mee).

Poetsen en kletsen…

Ik heb de afgelopen weken genoten van de gasten en heel wat afgepoetst. Iedere ochtend ga ik gewapend met emmer, schoonmaakspullen, dweilstok en bezem op pad. Een heel prettige bijkomstigheid van het sanitair gebouw schoonmaken is dat er altijd wel gasten langskomen die in zijn voor een praatje. Het is leuk om te horen wat ze beleefd hebben, wat ze bezighoudt, en wat de plannen van de dag zijn. Ondertussen heb ik een beeld gecreëerd dat ik altijd wel ergens op een stok sta te leunen en aan de babbel ben……. Tja, verbinding maken en praten, het is een van de, weinige, dingen die in ons nieuwe leven niet veranderd is, al is de inhoud van de gesprekken vaak luchtiger. 😉

Bij bijna iedere gast komt ons verhaal wel ter sprake, en iedereen leeft enorm mee. De een komt met adviezen, de ander met complimenten. Beide zijn fijn en waardevol, al parkeren we de meeste, goedbedoelde, adviezen. Maar het is heel leuk om te horen dat ze ons er geknipt voor vinden. En hoe gaaf is het dat de aandacht die je geeft terugkomt in de vorm van kleine bedank berichtjes in de ontbijtmand. Mirella en ik kregen het zelfs van een Frans koppel terug in een korte brief. Zo hartverwarmend!!

Ondanks dat onze dagen er zo anders uitzien, zijn er zeker toch meer paralellen. Vorig jaar stond ik samen met drie collega coaches op een beurs, nu stond ik samen met Gonies collega’s op een markt. Oftewel een marché gourmand, een eet-markt voor jong en oud, lokaal en toerist. Lange tafels met banken, daarom heen kraampjes met eten en drinken van lokale bedrijven. Superleuk om te doen. Iets voor zessen in 2 volgepakte auto’s en een aanhanger vertrekken, samen opbouwen, twee uur pieken, uitverkocht zijn, samen afbreken en dan dansen en wat drinken. Om rond twaalven voldaan en vermoeit het bed in te rollen (de afwas bewaren we voor de dag erna).

Nieuw onderkomen voor de eenden.

Ondertussen houdt de beestenbende ons ook goed bezig. De eenden die tijdens ons eerste bezoek in mei nog van die leuke kleine eendjes waren, zijn ondertussen veranderd in opstandige pubers. Ze lijken de draak te steken met ons door steeds op de camping, in het zwembad of voor het huis op te duiken. Telkens wanneer wij denken dat we alle gaten gedicht hebben, zijn ze ons weer te slim af. Aangevoerd door ‘toupetje’ (een witte eend met een zwarte pluk op zijn hoofd) marcheren ze rond en laten zich niet langer afschrikken door ons. Zelfs voor Juffie (bordercollie) hebben ze geen ontzag meer. Maar….. wie het laatst lacht lacht het best. De afgelopen dagen hebben de woofers gewerkt aan een nieuw onderkomen voor deze rakkers. Want al lijkt het leuk, ze geven ook overlast doordat ze overal hun handtekening achterlaten. Het zijn echte projectiel-schieters (vooral op de kleding van Mirella). Bovenal kost het veel, te veel, tijd steeds achter ze aan de vangen. Al moet ik zeggen dat Ton zijn (aan)val technieken goed aangescherpt heeft en zelfs Marcel heeft zijn zachte, altijd vriendelijke aanpak laten varen.

Ook de koeien hebben zo hun eigen-wijze om duidelijk te maken dat ze ‘iets’ willen (het weiland bevalt ze niet, ze hebben geen water of ze hebben liever niet dat Ton en Mirella een vrije avond hebben). Ze maken graag uitstapjes, trekken zich niet zoveel van de afrastering aan en laten dan goed van zich horen. Zelfs Sharon was er verbaasd over dat ik aan het geloei van de koeien kan horen wat er aan de hand is. En dat voor een ‘stadse’ J

Behalve dat we bezig zijn met gasten (ik), eenden, koeien en varkens (Marcel) maken we op onze vrije maandag- en donderdagmiddagen/ avonden ook leuke uitstapjes. We beginnen onze weg al aardig te vinden hier. Er zijn zoveel mooie, leuke, gezellige, middeleeuwse dorpen. Het is natuurlijk superleuk om onze ervaringen te delen met de gasten. Of als zij vertellen waar ze geweest zijn, een blijk van herkenning te kunnen geven.

Heel langzaamaan verandert ’s avonds en ’s ochtends het licht en af ten toe lijkt het alsof er al een zweem van geel en oranje door de bomen te zien is. Ik merk dat ik nu weer (of nu pas) oog heb daarvoor. Oog voor details, oog voor mijn omgeving. Het was fijn dat Brian, Amber, Sharon en Patrick hier geweest zijn. De mooie gesprekken die we hadden, de vragen die ze ons stelden, hun beeld en het delen van onze ervaringen zijn belangrijk geweest. Het zorgt ervoor dat we een pas op de plaats maken, dat we uit onze cocon komen. Of eigenlijk, dat ik uit mijn cocon kom….. Dat ik weer aandacht besteed aan wat ik voel, aan de keuzes die ik maak en maakte, stilsta bij alle ja’s en nee’s, stilsta bij wat de kern is van onze droom, stil sta bij wat ík belangrijk vind. De afgelopen weken was een aaneenschakeling van actie, van aan-staan. En dat was fijn om te doen. Maar ik had het graag gedaan zonder de aanwezigheid van mijn oude patroon en met wat meer bewust voelen. Gelukkig is het seizoen nog niet over, dus vanaf nu ben ik weer over op gevoelde actie. Dit is niet alleen wat ik voor mezelf wil, het is noodzakelijk om de juiste keuzes te gaan maken voor onze toekomst.

Qu’est-ce qu’on mange ce soir?

“Wat eten we vanavond?” Het was altijd de eerste vraag die de kinderen, vroeger, stelden zodra ze thuiskwamen. Of later via de app. Meestal was het om een keuze te maken of ze wel of niet thuis kwamen eten ;-). Nu hebben Marcel en ik dat stokje overgenomen en vragen wij het elke ochtend aan Mirella. Onze reden is trouwens wel heel anders. 

Om meer externe gasten aan te trekken in het restaurant, staat sinds vorige week iedere dag het dagmenu op de website en Facebook. Wat wel even handig is om te weten, is dat het restaurant geen kaart heeft. Als je komt eten, krijg je automatisch het 4-gangen-dagmenu. Soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. En niet zomaar een bord met eten, wij hebben bepaald dat het écht de naam gastronomisch verdient (al zit Mirella nog in de ontkenningsfase). Het is een feestje om ’s avonds de borden uit te serveren en de gasten te zien genieten. We komen er beide achter dat horeca ons wel aanspreekt. Oké, aan het eind van de avond vinden mijn voeten en rug het minder leuk, maar ik had niet kunnen bedenken dat ik dit zo leuk zou vinden. Maar goed, terug naar het menu. Het eerste wat Mirella in de ochtend doet is door de moestuin lopen. En terwijl ze kijkt wat ze kan oogsten, gaat haar creatieve brein aan de slag en ontstaat het menu van de dag. Marcel zet het menu vervolgens op de website. Voor mij blijft dan het leukste ‘klusje’ over vind ik zelf; welke wijn is passend om erbij te schenken… Natuurlijk kunnen de gasten gewoon een glas of karaf rood, wit of rosé bestellen, maar veel leuker is het om ze te verassen via een wijnarrangement. Vorige week zijn met elkaar naar een lokaal wijnchateau geweest en hebben we wijnen geproefd (heel veel wijnen!). Echt een hele nare middag hahahaha!

Nu ik de wijnen een beetje ken, kan ik inschatten welke er bij het voor- en hoofdgerecht passen. Het voelt echt als een sport om zelf een inschatting te maken welke van de wijnen mij geschikt lijkt om vervolgens met Ton te sparren en te horen wat hij zou doen. Hoe gaaf is het dat ik zo mijn liefhebberij/hobby in kan zetten. J

De laatste week is het restaurant steeds goed bezet, met gisteravond toch wel de klapper. Alle tafels bezet, en eigenlijk zelfs één tekort, kortom de restauranttuin was vol. Nou moet je dit wel in perspectief zien, het is geen stadsrestaurant met veel tafels of een groot terras. Gisteravond hadden we 15 mensen en dan is de restauranttuin echt vol. De girlpower van Mirella en mij was niet voldoende, we hadden de mannen ook nodig. Voor Marcel de ontgroening in de keuken. Het is ook leuk om te merken dat het restaurant gevonden wordt door Engelsen, Fransen en Belgen. Ik vind het supergaaf om aan te voelen welk drank type de gast is om vervolgens een verrassend voorstel te doen. Een speciaalbiertje of het wijnarrangement. Of juist een karaf rosé omdat ik denk dat dit beter past bij het eten dan een karaf wit. En het werkt, het geeft een extra tintje aan de beleving (en aan de omzet natuurlijk 😉 )

We zitten hier nu 4 weken en een aantal puzzelstukken zijn al mooi helder aan het worden. Marcel geniet van het rondklussen op het terrein en ik van het kletsen met de gasten en de gites in orde maken. Ik geniet zelfs van het schoonmaken en de was doen (ja, mam, het heeft even geduurd, maar het is toch echt zo!).

Nog iedere week beleven we weer nieuwe dingen. Vandaag is er een cursus snel-schetsen van start gegaan. De cursus wordt door een externe dame gegeven en wij zorgen voor de lunch. Ook weer heel leuk om te ontdekken hoe dat werkt. En vooral om hun enthousiasme te horen tijdens de lunch. We eten met z’n allen aan een lange tafel in de tuin. Je kent het wel van die Italiaanse foto’s. Dat dus en dan op z’n Frans.

Vorige week heb ik hiervoor samen met Mirella flyers rondgebracht bij andere vakantieparken en campings in de omgeving. Leuk om ook deze mensen te ontmoeten, hun verhaal te horen en om weer meer van de omgeving te zien. 

Is het alleen maar rozengeur en maneschijn… nee, natuurlijk niet. Er zijn soms best momenten dat de vragen ons overvallen, dat we ons eigen plekje, onze eigen spulletjes, een stukje van ons andere leven, en bovenal de kinderen missen. 

De afgelopen week hebben we een paar keer de vraag gehad of we al knopen doorgehakt of ontward hebben. Of we al weten welke beslissing we gaan maken. Er gaat geen week voorbij of we leren weer iets nieuws, doen iets nieuws en krijgen weer zicht op een puzzelstukje. Maar… Er zijn nog evenzoveel puzzelstukken die we nog niet helder hebben. Dus nee, op dat gebied valt er nog niks nieuws te melden. 

Morgen gaan Mirella en Ton naar de eerste zomermarkt en draaien Marcel en ik voor het eerst alleen het restaurant, weer een nieuwe stap, dus wordt vervolgd. 

Mirabelles, mûriers et le temps très, très chaud

Als iemand mij een paar jaar geleden verteld zou hebben dat ik ’s ochtends eerst een rondje fruitbomen doe vóór mijn ontbijt, dan was ik waarschijnlijk gaan lachen. Tot 5 jaar geleden begon mijn dag met vlot ontbijten om vervolgens in de auto onderdeel uit te maken van een file voor een lange werkdag ergens tussen stenen muren. Toen we beide als zzp’er aan de slag gingen veranderende mijn ochtendritueel al in een die meer ontspannen was. En nu.. nu heb ik sinds 2 weken die nieuwe routine. Zo heerlijk ontspannen de dag beginnen! Net iets na zevenen, het gras is nog wat vochtig en de lucht voelt nog heel fris. Soms hangen er lager in het veld flarden van mist. Een rondje langs de moerbeiboom voor heerlijk sappige moerbeien. In Nederland zijn ze gedroogd verkrijgbaar en liggen ze in het schap bij de genoemde ‘superfoods’. Hier pluk ik ze in overvloed zo uit de boom. Ik had ze nog nooit vers gegeten en ze zijn zo lekker! Lekker en supergezond omdat ze een geneeskrachtige uitwerking hebben. Daarna een rondje mirabellen plukken. (mini pruimjes). Mirabellen zijn ook een superfood omdat ze een goede spijsvertering en ademhaling ondersteunen. De takken van de mirabellen hangen zo vol, dat ze zwaar gaan hangen van het gewicht. Vanaf volgende week gaat een groot gedeelte door de moeder van Ton verwerkt worden tot jam. 

De laatste dagen is de thermometer ruim door de 40 graden geschoten, dus in de ochtend wordt er, in een al wat aangepast tempo, nog geklust, gemaaid, schoongemaakt en getuinierd. Na de lunch is het zo warm, dat we extra siësta houden. Daarna is het zwembad ‘the place to be’. Marcel en Mirella duiken gewapend met een borstel het zwembad in om de randen algenvrij te borstelen. Er zijn echt vervelender klussen te bedenken dan dat J.

Vanochtend hebben we met elkaar de laatste 2 de Waard tenten in orde gemaakt voor de gasten. Voor het dweilen hadden we bijna geen emmer met water nodig, zoveel zweet droop er van ons af. 

Gelukkig zijn de nachten een stuk koeler zodat we goed slapen. De afgelopen 2 weken waren intensief. Niet zozeer dat het veel en hard werken was, maar alles was nieuw. Nu heel langzaamaan begint er een eerste routine te ontstaan. We weten ondertussen aardig de weg, kunnen vinden wat we nodig hebben en er komt wat rust en ontspanning in ons systeem. En dat is fijn.

Eergisteren arriveerde er een gast terwijl Ton en Mirella weg waren. Even voelde het spannend om deze gast te ontvangen en wegwijs te maken. Even schoot er wat onzekerheid door mijn lijf. Even leek het erop dat ik in een oud patroontje zou schieten. Gelukkig was dit even maar een seconde en nam mijn gebruikelijke kalmte het over. Het is bijzonder om te ervaren hoe oude patronen zich toch weer lijken te manifesteren, maar door de rust die we ervaren ook heel snel ontmanteld worden. Die wolf in schaapskleding, we geven hem geen kans. 

Via de app werd gevraagd wat het meest wennen is/was. Jeetje, dat is best een lastige vraag om te beantwoorden, want alles, écht alles is anders. Dus alles is absorberen, doorvoelen, elkaar bevragen, en aftasten. Wat we het leukst en minst leuk vinden? Ook dat is een lastige vraag om te beantwoorden, al is er niet iets wat we niet leuk vinden geloof ik. We gaan de komende weken nog zoveel meer leren en ontdekken. Er is nog geen nieuwe normaalsituatie. Dus het meest wennen is misschien wel het vinden van onze eigen plek in dit geheel. Onze eigen ruimte innemen. Die ruimte is er, wordt ons ook gegeven, hoe we hem in gaan vullen dat is nog ontdekken. Maar goed, daarvoor zijn we hier ook. 

Behalve de temperatuur hebben we er de afgelopen week een andere uitdaging bij gekregen. Sinds deze week is er ook een WWoofer. Wwoof is een wereldwijde organisatie die mensen die willen leren over biologisch boeren, koppelt aan biologische boerenbedrijven. Voor Les Gonies gaat het om een vrijwilliger die, tegen kost en inwoning, komt helpen en wil leren over permacultuur. Sinds een week is bij ons een Franse jongeman van 28 jaar aangeschoven die geen andere taal spreekt dan Frans. Het nodigt ons dus uit om Frans te praten als we met elkaar zijn. En geloof me… dat is pittig! Toch gaan we die uitdaging aan, want het geeft ons ook de kans om de taal te leren. Vakantiefrans is namelijk wel wat anders dan de taal écht spreken. Het is makkelijk om met z’n vieren in het Nederlands te praten. We snappen nu nog beter hoe iemand die naar Nederland komt zich moet voelen. Want je verstaanbaar maken en dat ook nog goed grammaticaal, het is een kluif. Dus… waar mogelijk praten we Frans. 😉

Wat ook heel goed helpt bij het ontvangen van Franstalige gasten. Uitleggen waar ze slapen, hoe het hier reilt en zeilt dat is één ding. Maar vragen beantwoorden, en dan vooral ontspannen blijven, dat is een ander ding. Hahaha!

Afgelopen vrijdag ben ik naar de markt in Prayssac geweest. Alleen. Vorig jaar liepen we als toeristen op deze markt, nu als .., ja als wat? De markt in Prayssac vind ik persoonlijk een van de leukste markten in deze omgeving. Het ruikt er lekker, door al het, ter plekke klaargemaakte, eten wat er wordt aangeboden en de energie van de mensen is heel relaxt. Rondom de markt zijn leuke terrasjes, dus ja, het is wel een soort van toeristisch 😉

De markt gaf me een dubbel gevoel. Ik was er met een doel, ik wist wat ik wilde kopen en bij welke kraam. Liep ik er als toerist? Nee. Hoe dan wel? Ik heb het antwoord niet, maar het voelde zeer zeker goed. 

Samen met Marcel heb ik de markt in Montcuq bezocht. Ook een heel leuk dorpje in de buurt met een gezellige markt, leuke straatjes en terrasjes. Ook hier voelden we ons beide geen toerist of vakantieganger. Juist dit soort dingen doen en ervaren hoe we ons voelen maakt veel duidelijk. Het zijn belangrijke reflectiemomenten voor ons. 

Gisteravond hadden we voor eerst (sinds wij er zijn) alle tafeltjes in het restaurant bezet. Heerlijk buiten in de tuin. En wat was dat gaaf om te doen! Had ik overzicht? Nope. Deed ik het als een volleerde serveerster? Nope. Maar ik heb genoten! Én niet onbelangrijk 😉 de gasten ook!

Langzaamaan wordt het ook voller op de camping en lopen de boekingen voor de chambre d’hôte fijn door. Zo werken we steeds verder toe naar het hoogseizoen.