Surf sur le temps

Het is alweer even geleden dat er een update van ons verscheen. Niet dat we niks beleefd hebben, integendeel! Er gebeurt zoveel, dat ik geen ruimte voelde om een blog te schrijven (ondanks dat ik weet dat het juist fijn is om mijn systeem mee leeg te maken, lekker paradoxaal dus). 😉
Hier dan ook een extra lange update.

Wat kan tijd zich vervormen… 2 maanden zijn we alweer op Les Gonies, ons nieuwe thuis. En in die 2 maanden hebben we heel wat gedaan, gevoeld en beleeft.

December stond in het teken van verhuizen, regen, modder, sjouwen, onze spullen een plek geven, keuzes maken, wat hebben we nodig, wat willen we binnen handbereik hebben, wat kan langer opgeborgen worden. Tussen de bedrijven door met elkaar in gesprek over de klussenlijst en hoe verder met de administratieve en juridische stappen. 
Na de verhuizing begin december zijn we 23 december weer in de auto Nederland gestapt om de kerstdagen en jaarwisseling met ons gezin, familie en vrienden samen te zijn. Ergens wilde we niet weg van Gonies ook al hadden we er enorm veel zin in om iedereen weer te zien. Lekker dubbel…

Het was vreemd om naar Nederland te rijden en te weten dat we daar geen huis meer hebben. Want dat was normaal gesproken de gedachte als we vanuit het buitenland naar Nederland reden: ‘We gaan naar huis’. 
Nu hadden we verschillende slaapadressen en dat voelt welkom en toch ook wat onrustig. Dat onrustige hebben we ook later nog in andere situaties gevoeld en inmiddels weet ik wat daar onder zit, maar daarover later meer. Nu eerst terug naar de kerstdagen. 

Voor het eerst sinds jaaaaaren vierden we kerst niet in ons huis maar in het nieuwe appartementje van Jinke. Heel gezellig met z’n 7’en en bovenal heel vol. 🙂
Gelukkig dat ook in deze nieuwe setting een aantal tradities onveranderd bleven. Kortom, we hebben veel spelletjes gespeeld en lekker gegeten en gedronken. We hebben opnieuw ervaren dat anders leuk is. Wennen, zeker, maar leuk. 

Op 2 januari hadden we dan ons verhuisfeestje. Bijna iedereen die ons dierbaar is, was er. De sfeer was gezellig en we rolden ’s nachts voldaan en dankbaar ons bed in (nou ja, het bed van Jinke). 😉
De dag erna stapten we opnieuw in de auto om naar Gonies te rijden. Dit keer met een iets meer definitief gevoel ondanks dat we wisten dat we later in januari opnieuw naar Nederland zouden gaan. De weg is ons aardig bekend ondertussen. 

Het aarden is begonnen, en dat is best een klus. 

Tijd is een vloeibaar iets en de dagen glijden voorbij. Goed gevuld in een rustig tempo. Het voelt goed nu eindelijk concreet aan de slag te gaan. Het was dan ook heel fijn om de eerste week letterlijk in de aarde te staan en (hoe symbolisch) bezig te gaan met zaaien. Knoflook, uien en bonen, keurig in rijtjes. 
Fysiek werken terwijl het hoofd overuren maakt want daar draait het op volle kracht als een ongeleid projectiel door. Niks geen structuur daarboven in.

We merken beide hoe de vermoeidheid van de afgelopen maanden langzaamaan naar de oppervlakte komt. De nachten worden dan ook steeds langer. 🙂

Ondertussen hebben we ons ingeschreven bij de gemeente Mauroux. We zijn nu officieel inwoners en mogen zelfs stemmen tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. En zoals dat in Frankrijk in de kleinere gemeentes nog de gewoonte is, stel je je ook voor aan de burgemeester. En hoe doe je dat beter dan met een flesje IJsselwater (likeur) en Deventer koek. Nou waren we de week ervoor ook naar de nieuwjaarsborrel van de gemeente geweest, dus we hadden al handen geschut. Dat maakte het gesprek direct wat opener. 

Die nieuwjaarsborrel was trouwens een belevenis op zich. Het was lang geleden dat we een presentatie op deze manier hebben gezien. Wat terug in de tijd zeg maar. Niks geen gelikte powerpoint of keynotes. Wat er allemaal verteld werd door de aanwezige hotemetoten kunnen we helaas niet navertellen. Zo goed is ons Frans nog niet (al kan het ook aan ons gebrek aan interesse hebben gelegen). 😉

Aan dat Frans werken we overigens stevig. Wekelijks hebben we les van een echte Franse juf die geen woord over de grens praat. Geduldig leert ze ons de grammatica en de juiste uitspraak. Leuke, intensieve lessen. 
Die lessen hebben we ook echt nodig om ons snel goed verstaanbaar te maken en ook om te snappen wat er tegen ons wordt gezegd. Want we zijn dan wel lekker aan het werk er ligt ons natuurlijk nog altijd een beslissende klus te wachten. De uiteindelijk juridische vorm die geregeld moet worden. 

Afspraken maken met elkaar, bij diverse instanties, consequenties doorrekenen… Erg noodzakelijk maar energievretend. 
Door de veelheid van de afgelopen maanden is het niet altijd makkelijk helder te denken en dan vliegen de doemdenkers en andere minder gewenste gedachten ’s nachts ook nogal eens vrijelijk rond.  
We beseffen ons heel goed dat het bij het proces hoort, maar als je je zo nu en dan ontheemd voelt is dat niet helpend. 

Wat wel helpend is, zijn de mensen die we de afgelopen maand hebben ontmoet. Gezellig om mee te borrelen en zo, maar ook heel handig als je een lekke band hebt met de auto. 
We waren op weg naar de nieuwjaarsborrel van Lotgenoten (Nederlanders die in de Lot wonen). Dat we daar niet de enige waren werd ons op de parkeerplaats al snel duidelijk. De parkeerplaats was zo vol, dat ik de auto aan de kant van de oprijlaan moest parkeren. Ik raakte een klein boomstronkje en dat leverde een flinke scheur op in de autoband. 
Natuurlijk geen reserveband en een scheur opvullen met een hulpsetje werd hem ook niet. Dankzij de hulp van vrienden, vrienden van vrienden en een aardige garagemedewerker konden wij twee later een nieuwe autoband onder auto zetten. Lesson learned… je hebt hier echt een reserveband nodig. 

Ook helpend, heel erg helpend, is de vroege lente die zich hier al laat zien. Met grote regelmaat drinken we onze koffie buiten en eten we buiten. Marcel heeft zelfs al een dag in korte broek en t-shirt gewerkt. 
Als we in de ochtend in de nieuwe gîte aan het werk zijn geweest met het uitkrabben en opnieuw weer invoegen van de ‘en pierre’ muren of het vrezen van gleuven voor de elektriciteitskabels is het heerlijk om in het zonnetje te genieten en weer op te warmen. 
Het is nog een hele uitdaging om de gîte zover klaar te krijgen zodat wij er het komende gastenseizoen kunnen slapen. Veel meer dan de slaapkamer en badkamer gaat niet lukken, dat geeft het settelen hier nog een extra tintje. 

Nu ik zo terug surf door de afgelopen 2 maand realiseer ik me opnieuw hoeveel er gebeurd is. Veel nieuwe mensen leren kennen, nieuwe kluservaring opgedaan, feestjes, uitnodigingen en borrels gehad. Vervolgafspraken voor het regelen van de administratieve en juridische kant. Twee keer op en neer naar Nederland voor de kerstdagen en daarna nog een keer voor een lang gezinsweekend en een afspraak met een klant. Een goede eerste maand met boekingen voor het vakantieseizoen, nieuwe klant via mijn bedrijf in Nederland (mooi om te ervaren hoe dit samen begint te vallen met het werk hier), en werken aan de nieuwe website
En terwijl wij iedere dag opnieuw op ons nieuwe pad zonder sleur, gewoontes en vaste bekende patronen, mooie nieuwe dingen doen, proberen we ook weer stevig te wortelen, de regie over ons levensritme weer te pakken. Antwoord te krijgen op dat we nog niet weten (want dat vindt ons hoofd zo fijn). 😉
En terwijl we dus nog even op de plek van het niet weten blijven hangen, settelen we stap voor stap verder. Een bijzondere combinatie…