La dernière semaine

Afgelopen woensdag is onze (voorlopig) laatste week op Les Gonies ingegaan. Aankomende woensdag zitten we in het vliegtuig terug naar Nederland. En dat geeft een dubbel gevoel. Het is een fijn vooruitzicht dat we onze kinderen, ouders, familie en vrienden weer zien. Maar het voelt ook jammer dat we hier weg gaan en de herfst niet meemaken, het ‘na-het-seizoen’ gevoel niet gaan ervaren. Er is nog zoveel wat ik hier zou willen doen, zou willen zien, zou willen ervaren. En hoe gaan we het vinden om weer terug te zijn in ons Nederlandse leven??

Gelukkig hebben we hier genoeg andere dingen om ons denken mee te voeden 😉

De afgelopen weken waren pittig. Naast de dagelijkse bezigheden voeren we de afgelopen 3 weken bijna dagelijks gesprekken over hoe nu verder. Gesprekken tussen Marcel en mij, gesprekken tussen ons vieren, gesprekken met diverse specialisten. De intentie om samen verder te gaan is zeker, maar dat is dan ook meteen het makkelijkste gedeelte. Was al het andere ook maar zo makkelijk, zucht… De Franse wet- en regelgeving zit anders in elkaar, de zakelijke constructies zijn anders, en dan is de taal ook nog zo’n ‘dingetje’. 

We hebben inmiddels een drietal gesprekken met ‘instanties’ gehad en de 4e staat gepland. Diverse constructies uitgewerkt, doorgestreept, opnieuw uitgetekend, weer doorgekrast en weer opnieuw uitgetekend. Met iedere vraag die we beantwoord krijgen, ploppen er weer nieuwe vragen op. 

Langzaamaan beginnen de contouren duidelijk te worden. Maar of het een GO wordt, dat weten we nog niet. We hebben onze droom en blijven doorstappen.

Oh ja, ondertussen hebben we ook ons huis in de verkoop gezet. Marcel is tussen alle werkzaamheden door ‘even’ naar Nederland gevlogen om het huis foto-klaar te maken. Alle andere zaken hebben we van hieruit geregeld. Ook al waren we al aan het toegroeien naar het idee om ons huis te verkopen (het idee van verkoop speelde al vanaf vorig jaar), het wanneer was toen nog niet helder. Ons huis, waar we zo’n 17 jaar heerlijk hebben gewoond, waar onze kinderen zijn opgegroeid, waar we veel gezellige momenten hebben gehad. Het is best slikken, en toch mag het door naar volgende bewoners.

Kortom de rollercoaster waar we begin mei zijn ingestapt stopt voorlopig nog niet. 

Het is fijn om in al die heftigheid onze, inmiddels gewone, taken te hebben. Het houdt ons in het hier en nu. Want het afwassen, bed afhalen en weer opmaken, stofzuigen, dweilen, zwembad schoonmaken, de planten water geven en aandacht voor de gasten, het is er allemaal nog. En okee.. omdat we inmiddels in het naseizoen zitten wordt het ruimschoots afgewisseld met koffie drinken, lunchen, borrelen, nog meer eten en drinken, wandelen en spelletjes. Dus voor als je het je afvraagt…, ja, we genieten nog steeds van wat we doen! 

Het vakantieseizoen zit er bijna op. Er staat nog 1 caravan op de camping en er komt er nog 1 bij de komende week. De laatste gasten in de gîtes hebben we net uitgezwaaid, de tenten zijn afgebroken, de bedden opgeruimd, de dekbedden en kussens gewassen. Alles zit weer netjes in zakken en gaat de schuur in, wachtend op het nieuwe seizoen volgend jaar. 

We zijn onze zomer hier begonnen met de verjaardag van Marcel en sluiten deze hier af met die van mij. Inclusief polonaise en champagne J Wij hebben voor een avond de keuken overgenomen van Mirella en haar en Ton een ‘koekje-van-eigen-deeg’ gegeven. Terwijl zij aanschoven in het restaurant om de laatste avond van een aantal speciale gasten mee te beleven, was Marcel de kok en mocht ik ze bedienen. Best spannend, maar bovenal super bijzonder om te doen (en dat onderwijl de oven het even begaf omdat het gas op was, mocht de pret niet drukken). En waar wij onze aandacht hadden gericht op hun een fijne beleving geven, hadden zij aandacht voor mijn verjaardag. Dus bij het uitserveren van het dessert werd ik verrast met een polonaise en champagne. 

De laatste paar nachten slapen wij weer tussen steen, kunnen we alvast weer wennen ;-). Vanaf oktober gaat onze aandacht voorlopig weer naar onze werkzaamheden in Nederland. 

Septembre, le mois de …

Time flies when you’re having fun. Het is alweer september. September, de maand van nog een laatste volle periode van gasten ontvangen en ze in de watten leggen, de maand van koele nachten en nog heerlijk warme dagen, de maand van verkleurende bomen, de maand waarin de warm oranje zonsondergang verandert in wit/ gelige zonsondergangen, de maand van mijn verjaardag, de maand van weer terug in de tent waar we startten, de maand van praten en nadenken over hoe nu verder en de maand van de werkzaamheden in Nederland weer voorbereiden.

Maar bovenal is het de maand waarin we ons huis te koop zetten. Ons fijne gezinshuis waar we zoveel jaren met z’n allen gewoond hebben. Het is een stap waar we vorig jaar al naar toe aan het groeien waren, en die nu heel passend voelt. Niet direct gekoppeld aan ons Les Gonies avontuur, maar natuurlijk wel verweven met elkaar. Los van hoe ons avontuur hier verder gaat, voelt het passend om het huis nu te koop te zetten. Marcel vliegt daarom komend weekend voor een paar dagen naar Nederland om het huis verkoop klaar te maken. Het zal best gek zijn om hier alleen te zijn terwijl Marcel even uit onze wereld hier stapt en terug is in Diepenveen.

Ondertussen hebben we het er hier met elkaar ook over hoe het eruit zou kunnen zien als we samen verder gaan. Hoe zien wij het voor ons, hoe zien Ton en Mirella het voor zich. Wat zijn onze wensen en verlangens op korte en lange termijn, wat die van hen. En dan nog het meest belangrijke; in welke constructie/ bedrijfsvorm zou dat dan zijn. Dat is een vraagstuk die de komende maanden nog het nodige uitzoekwerk met zich mee gaat brengen. Want los van de vraag of onze wensen in een bedrijfsmodel te vangen zijn, is de hoofdvraag nu, welke juridische en financiële consequenties dit heeft dit voor ons allemaal (en ook dat weer voor nu en voor de toekomst). De Franse wetgeving is toch echt wel anders dan de Nederlandse, dus goede begeleiding hierbij is reuze belangrijk. Het voelt heel spannend om in deze nieuwe fase te glijden. Ik zie het beeld voor me dat we op een zeilboot zitten en terwijl het water nu nog rustig om ons heen kabbelt, zien we in de verte een grote golf aan komen. Maar we hebben het roer stevig in handen, dus ook deze golf kunnen we aan.

Er wordt flink gesnoeid en gewied.

En terwijl de vragen in ons hoofd rondgaan en af en toe over elkaar heen buitelen om maar voorrang te krijgen gaat de, inmiddels gewone, gang van zaken hier in Mauroux door.  De temperatuur is nu onder de 30 graden gezakt, dus dat maakt werken in de tuin in de middag weer een leuke klus. Er wordt flink gesnoeid en gewied. Want dat we heel weinig regen hebben gehad, maakt voor sommige struiken en het onkruid echt niet uit. Die groeien vrolijk door.

Marcel is bezig met project vijver. Ergens zat een lek waardoor de waterstand erg laag was geworden en het resterende beetje water (vol met bladeren van de bamboe) begon te stinken. Samen met Antoine (woofer) hebben ze de vijver helemaal leeggeschept. Kruiwagens vol bagger is weggesjouwd naar de composthoop, struiken eromheen gesnoeid en de waterplanten gesplitst. Helaas blijkt dat nog niet alle lekken zijn gevonden, want nadat de vijver fris schoon water heeft gekregen, loopt hij toch weer leeg. Dus dat wordt opnieuw met de laarzen aan op jacht.

Het is fijn om te merken dat nu we met z’n 4’en zijn er ruimte ontstaat om ‘eigen-tijd’ te nemen. Mirella die spontaan beslist even met Ton mee te rijden voor een boodschap, gewoon omdat dat dat nu kan. Net even iets langer een boek lezen na de lunch ’s middags, een van de laatste marché gourmands bezoeken omdat het rustig is in het restaurant. En langzaamaan ook de agenda weer gevuld zien te krijgen met klantafspraken in Nederland. Twee werelden die zo in elkaar beginnen te vloeien.

Ondertussen ben ik met mijn laptop al drie keer van plaats gewisseld omdat de zonnestralen te heftig zijn voor mijn laptop (en voor mij, zwetend typen is niet fijn 😉 ).

Kortom, het is tijd om dit blog af te sluiten en wat anders te gaan doen.