Qu’est-ce qu’on mange ce soir?

“Wat eten we vanavond?” Het was altijd de eerste vraag die de kinderen, vroeger, stelden zodra ze thuiskwamen. Of later via de app. Meestal was het om een keuze te maken of ze wel of niet thuis kwamen eten ;-). Nu hebben Marcel en ik dat stokje overgenomen en vragen wij het elke ochtend aan Mirella. Onze reden is trouwens wel heel anders. 

Om meer externe gasten aan te trekken in het restaurant, staat sinds vorige week iedere dag het dagmenu op de website en Facebook. Wat wel even handig is om te weten, is dat het restaurant geen kaart heeft. Als je komt eten, krijg je automatisch het 4-gangen-dagmenu. Soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. En niet zomaar een bord met eten, wij hebben bepaald dat het écht de naam gastronomisch verdient (al zit Mirella nog in de ontkenningsfase). Het is een feestje om ’s avonds de borden uit te serveren en de gasten te zien genieten. We komen er beide achter dat horeca ons wel aanspreekt. Oké, aan het eind van de avond vinden mijn voeten en rug het minder leuk, maar ik had niet kunnen bedenken dat ik dit zo leuk zou vinden. Maar goed, terug naar het menu. Het eerste wat Mirella in de ochtend doet is door de moestuin lopen. En terwijl ze kijkt wat ze kan oogsten, gaat haar creatieve brein aan de slag en ontstaat het menu van de dag. Marcel zet het menu vervolgens op de website. Voor mij blijft dan het leukste ‘klusje’ over vind ik zelf; welke wijn is passend om erbij te schenken… Natuurlijk kunnen de gasten gewoon een glas of karaf rood, wit of rosé bestellen, maar veel leuker is het om ze te verassen via een wijnarrangement. Vorige week zijn met elkaar naar een lokaal wijnchateau geweest en hebben we wijnen geproefd (heel veel wijnen!). Echt een hele nare middag hahahaha!

Nu ik de wijnen een beetje ken, kan ik inschatten welke er bij het voor- en hoofdgerecht passen. Het voelt echt als een sport om zelf een inschatting te maken welke van de wijnen mij geschikt lijkt om vervolgens met Ton te sparren en te horen wat hij zou doen. Hoe gaaf is het dat ik zo mijn liefhebberij/hobby in kan zetten. J

De laatste week is het restaurant steeds goed bezet, met gisteravond toch wel de klapper. Alle tafels bezet, en eigenlijk zelfs één tekort, kortom de restauranttuin was vol. Nou moet je dit wel in perspectief zien, het is geen stadsrestaurant met veel tafels of een groot terras. Gisteravond hadden we 15 mensen en dan is de restauranttuin echt vol. De girlpower van Mirella en mij was niet voldoende, we hadden de mannen ook nodig. Voor Marcel de ontgroening in de keuken. Het is ook leuk om te merken dat het restaurant gevonden wordt door Engelsen, Fransen en Belgen. Ik vind het supergaaf om aan te voelen welk drank type de gast is om vervolgens een verrassend voorstel te doen. Een speciaalbiertje of het wijnarrangement. Of juist een karaf rosé omdat ik denk dat dit beter past bij het eten dan een karaf wit. En het werkt, het geeft een extra tintje aan de beleving (en aan de omzet natuurlijk 😉 )

We zitten hier nu 4 weken en een aantal puzzelstukken zijn al mooi helder aan het worden. Marcel geniet van het rondklussen op het terrein en ik van het kletsen met de gasten en de gites in orde maken. Ik geniet zelfs van het schoonmaken en de was doen (ja, mam, het heeft even geduurd, maar het is toch echt zo!).

Nog iedere week beleven we weer nieuwe dingen. Vandaag is er een cursus snel-schetsen van start gegaan. De cursus wordt door een externe dame gegeven en wij zorgen voor de lunch. Ook weer heel leuk om te ontdekken hoe dat werkt. En vooral om hun enthousiasme te horen tijdens de lunch. We eten met z’n allen aan een lange tafel in de tuin. Je kent het wel van die Italiaanse foto’s. Dat dus en dan op z’n Frans.

Vorige week heb ik hiervoor samen met Mirella flyers rondgebracht bij andere vakantieparken en campings in de omgeving. Leuk om ook deze mensen te ontmoeten, hun verhaal te horen en om weer meer van de omgeving te zien. 

Is het alleen maar rozengeur en maneschijn… nee, natuurlijk niet. Er zijn soms best momenten dat de vragen ons overvallen, dat we ons eigen plekje, onze eigen spulletjes, een stukje van ons andere leven, en bovenal de kinderen missen. 

De afgelopen week hebben we een paar keer de vraag gehad of we al knopen doorgehakt of ontward hebben. Of we al weten welke beslissing we gaan maken. Er gaat geen week voorbij of we leren weer iets nieuws, doen iets nieuws en krijgen weer zicht op een puzzelstukje. Maar… Er zijn nog evenzoveel puzzelstukken die we nog niet helder hebben. Dus nee, op dat gebied valt er nog niks nieuws te melden. 

Morgen gaan Mirella en Ton naar de eerste zomermarkt en draaien Marcel en ik voor het eerst alleen het restaurant, weer een nieuwe stap, dus wordt vervolgd. 

Mirabelles, mûriers et le temps très, très chaud

Als iemand mij een paar jaar geleden verteld zou hebben dat ik ’s ochtends eerst een rondje fruitbomen doe vóór mijn ontbijt, dan was ik waarschijnlijk gaan lachen. Tot 5 jaar geleden begon mijn dag met vlot ontbijten om vervolgens in de auto onderdeel uit te maken van een file voor een lange werkdag ergens tussen stenen muren. Toen we beide als zzp’er aan de slag gingen veranderende mijn ochtendritueel al in een die meer ontspannen was. En nu.. nu heb ik sinds 2 weken die nieuwe routine. Zo heerlijk ontspannen de dag beginnen! Net iets na zevenen, het gras is nog wat vochtig en de lucht voelt nog heel fris. Soms hangen er lager in het veld flarden van mist. Een rondje langs de moerbeiboom voor heerlijk sappige moerbeien. In Nederland zijn ze gedroogd verkrijgbaar en liggen ze in het schap bij de genoemde ‘superfoods’. Hier pluk ik ze in overvloed zo uit de boom. Ik had ze nog nooit vers gegeten en ze zijn zo lekker! Lekker en supergezond omdat ze een geneeskrachtige uitwerking hebben. Daarna een rondje mirabellen plukken. (mini pruimjes). Mirabellen zijn ook een superfood omdat ze een goede spijsvertering en ademhaling ondersteunen. De takken van de mirabellen hangen zo vol, dat ze zwaar gaan hangen van het gewicht. Vanaf volgende week gaat een groot gedeelte door de moeder van Ton verwerkt worden tot jam. 

De laatste dagen is de thermometer ruim door de 40 graden geschoten, dus in de ochtend wordt er, in een al wat aangepast tempo, nog geklust, gemaaid, schoongemaakt en getuinierd. Na de lunch is het zo warm, dat we extra siësta houden. Daarna is het zwembad ‘the place to be’. Marcel en Mirella duiken gewapend met een borstel het zwembad in om de randen algenvrij te borstelen. Er zijn echt vervelender klussen te bedenken dan dat J.

Vanochtend hebben we met elkaar de laatste 2 de Waard tenten in orde gemaakt voor de gasten. Voor het dweilen hadden we bijna geen emmer met water nodig, zoveel zweet droop er van ons af. 

Gelukkig zijn de nachten een stuk koeler zodat we goed slapen. De afgelopen 2 weken waren intensief. Niet zozeer dat het veel en hard werken was, maar alles was nieuw. Nu heel langzaamaan begint er een eerste routine te ontstaan. We weten ondertussen aardig de weg, kunnen vinden wat we nodig hebben en er komt wat rust en ontspanning in ons systeem. En dat is fijn.

Eergisteren arriveerde er een gast terwijl Ton en Mirella weg waren. Even voelde het spannend om deze gast te ontvangen en wegwijs te maken. Even schoot er wat onzekerheid door mijn lijf. Even leek het erop dat ik in een oud patroontje zou schieten. Gelukkig was dit even maar een seconde en nam mijn gebruikelijke kalmte het over. Het is bijzonder om te ervaren hoe oude patronen zich toch weer lijken te manifesteren, maar door de rust die we ervaren ook heel snel ontmanteld worden. Die wolf in schaapskleding, we geven hem geen kans. 

Via de app werd gevraagd wat het meest wennen is/was. Jeetje, dat is best een lastige vraag om te beantwoorden, want alles, écht alles is anders. Dus alles is absorberen, doorvoelen, elkaar bevragen, en aftasten. Wat we het leukst en minst leuk vinden? Ook dat is een lastige vraag om te beantwoorden, al is er niet iets wat we niet leuk vinden geloof ik. We gaan de komende weken nog zoveel meer leren en ontdekken. Er is nog geen nieuwe normaalsituatie. Dus het meest wennen is misschien wel het vinden van onze eigen plek in dit geheel. Onze eigen ruimte innemen. Die ruimte is er, wordt ons ook gegeven, hoe we hem in gaan vullen dat is nog ontdekken. Maar goed, daarvoor zijn we hier ook. 

Behalve de temperatuur hebben we er de afgelopen week een andere uitdaging bij gekregen. Sinds deze week is er ook een WWoofer. Wwoof is een wereldwijde organisatie die mensen die willen leren over biologisch boeren, koppelt aan biologische boerenbedrijven. Voor Les Gonies gaat het om een vrijwilliger die, tegen kost en inwoning, komt helpen en wil leren over permacultuur. Sinds een week is bij ons een Franse jongeman van 28 jaar aangeschoven die geen andere taal spreekt dan Frans. Het nodigt ons dus uit om Frans te praten als we met elkaar zijn. En geloof me… dat is pittig! Toch gaan we die uitdaging aan, want het geeft ons ook de kans om de taal te leren. Vakantiefrans is namelijk wel wat anders dan de taal écht spreken. Het is makkelijk om met z’n vieren in het Nederlands te praten. We snappen nu nog beter hoe iemand die naar Nederland komt zich moet voelen. Want je verstaanbaar maken en dat ook nog goed grammaticaal, het is een kluif. Dus… waar mogelijk praten we Frans. 😉

Wat ook heel goed helpt bij het ontvangen van Franstalige gasten. Uitleggen waar ze slapen, hoe het hier reilt en zeilt dat is één ding. Maar vragen beantwoorden, en dan vooral ontspannen blijven, dat is een ander ding. Hahaha!

Afgelopen vrijdag ben ik naar de markt in Prayssac geweest. Alleen. Vorig jaar liepen we als toeristen op deze markt, nu als .., ja als wat? De markt in Prayssac vind ik persoonlijk een van de leukste markten in deze omgeving. Het ruikt er lekker, door al het, ter plekke klaargemaakte, eten wat er wordt aangeboden en de energie van de mensen is heel relaxt. Rondom de markt zijn leuke terrasjes, dus ja, het is wel een soort van toeristisch 😉

De markt gaf me een dubbel gevoel. Ik was er met een doel, ik wist wat ik wilde kopen en bij welke kraam. Liep ik er als toerist? Nee. Hoe dan wel? Ik heb het antwoord niet, maar het voelde zeer zeker goed. 

Samen met Marcel heb ik de markt in Montcuq bezocht. Ook een heel leuk dorpje in de buurt met een gezellige markt, leuke straatjes en terrasjes. Ook hier voelden we ons beide geen toerist of vakantieganger. Juist dit soort dingen doen en ervaren hoe we ons voelen maakt veel duidelijk. Het zijn belangrijke reflectiemomenten voor ons. 

Gisteravond hadden we voor eerst (sinds wij er zijn) alle tafeltjes in het restaurant bezet. Heerlijk buiten in de tuin. En wat was dat gaaf om te doen! Had ik overzicht? Nope. Deed ik het als een volleerde serveerster? Nope. Maar ik heb genoten! Én niet onbelangrijk 😉 de gasten ook!

Langzaamaan wordt het ook voller op de camping en lopen de boekingen voor de chambre d’hôte fijn door. Zo werken we steeds verder toe naar het hoogseizoen.