Nous sommes la

Zaterdag 15 juni… eindelijk is het zo ver. Na alle voorbereidingen stonden we dan met onze koffers op het station in Deventer. Klaar om met de trein naar het vliegveld Rotterdam/den Haag te reizen. Uitgezwaaid door familie en al onze kinderen mee in de trein, heel fijn. En om meer dan een reden, bleek al vlot. 😉 

De reis startte namelijk enigszins enerverend omdat de meest belangrijke tas was achtergebleven in de auto…. De tas met paspoort, portemonnee en bril van Marcel. Maar alles kan opgelost worden, dus ook dit kwam na wat haast en vliegwerk in orde (Marcel zal nog lang geplaagd worden met zijn tasje en Patrick krijgt van ons geen tasjes-ophaal-opdracht meer).

En nu zijn we zijn er!

Terwijl ik dit typ is al ‘weer’ 5 dagen geleden dat we Ton en Mirella weerzien op Les Gonies. Na een lekkere champagne toost hebben we onze spullen uitgepakt in ons tijdelijke onderkomen. 

Een compleet en luxe ingerichte de Waard tent. Fijne bedden en een eigen beschut terras en heerlijke lounge stoelen. Okee, daar zijn we niet vaak te vinden, maar het is heerlijk om na 2 jaar weer in een tent te slapen. We hebben het eerste regen en onweersbuitje weer gehoord. Heel vertrouwd. Aan de andere kant hopen we toch ook dat we de tent weer vlot kunnen verlaten, want dat betekent dat de tenten verhuurd zijn. Dus als jullie nog mensen weten …

We waren het er snel over eens dat het prettig is om allemaal onze eigen taken te hebben. De zondag bestond dan ook uit wegwijs maken in alle routines, het waar ligt wat, etc. Toen wij het jaren geleden over onze droom hadden, zag Marcel zichzelf rustig kuierend over de camping lopen, grasmaaien, zwembad zwemklaar maken. Het voelde dan ook bijzonder om te realiseren dat hij het nu deed. 

Voor Marcel start de dag met het stofzuigen van het zwembad. Of nee, zwembad is niet het juiste woord. Het is een natuurbad (baignade artificielles).

Ik hou me op dat moment bezig met het ontbijt. Het ontbijt voor onszelf en voor de gasten in de chambre d’hôtes. Na het ontbijt verdwijnen we allemaal ergens het land op. Maaien, onkruid wieden, groente oogsten voor de lunch en het avondeten. Verder nog kleine klusjes, boodschappen en noem maar op. Het is nog wat onwennig om van 7 u tot 10.00u in touw te zijn en toch niet het idee te hebben dat we ‘aan het werk’ zijn of ‘druk zijn’. Er ligt veel werk, er zijn nog veel mogelijkheden en het voelt heel fijn om de hele dag buiten bezig te zijn. 

Jee, wat leren wij veel bij, en wat gaan we nog veel meer leren. Bijvoorbeeld het uitserveren van meerdere borden tegelijk op de horeca manier. Superleuk om te leren, maar al balancerend een trap aflopen, niet struikelen over een graspol en de borden zonder scheef te houden veilig op tafel zien te krijgen in plaats van op de grond of op schoot van een van de gasten vraagt nog wel wat oefening.

Het is heel verleidelijk om direct een vliegende start te maken en vol van onze energie gebruik te maken, maar we hebben allebei gemerkt dat onze lichamen ons hier tegen beschermen door ons terug te fluiten. Even niet zo fijn, maar wel nodig om te voelen dat we goed moeten blijven voelen waar onze grens ligt. De maandag en donderdag zijn onze weekend dagen en die brengen een mooie balans met de actieve dagen. 

En wat doe je in het weekend.. dan speel je spelletjes. Keez-borden. (Een bordspel wat mens-erger-je-niet en pesten samenvoegt) Beleeft als we zijn hebben we Ton en Mirella natuurlijk laten winnen, twee keer zelfs, want we willen ze natuurlijk niet ons in het harnas jagen. Grijns… (wat wel slikken was) 

Komende zaterdag vertrekken er een aantal gîtes gasten en komen er een aantal campinggasten. Dus willen we voor die tijd een aantal klussen gedaan hebben. We zijn oa een terras aan het creëren waar de gasten hun eigen drankje, wijntje of speciaal biertje kunnen pakken en lekker kunnen loungen. 

Gisteren ben ik samen met Ton naar de wijnboer geweest en hebben daar een nieuwe voorraad rosé ingeslagen. De witte en rode wijn wordt weer bij andere wijnboeren gekocht. En wijnboeren zijn hier genoeg ;-). Dat is nog eens iets anders dan je wijn kopen bij Proef! 

En als je in Frankrijk bent struin je natuurlijk ook over een van de vele leuke marktjes. Verschillen deze marktjes echt van Nederland? Nee en toch ook weer ja. Want waar de Fransen écht goed in zijn, is het aanbieden van locale en seizoensgebonden producten. Om op de terugweg langs de ‘bierenman’ te rijden voor een paar heerlijke speciaal biertjes. Een beetje zoals Davo bieren in Deventer. Er ligt dus een lekkere fles in de koeling voor vanavond!

Voor nu zit de siesta er weer op, maar voordat we weer aan de slag gaan heb ik vraag aan jullie: doordat de camping dit jaar voor het eerst een adult only (16 jaar en ouder) camping is blijven de boekingen nog wat achter. Misschien zijn er mensen in jullie netwerk die nog op zoek zijn naar een fijne camping in een rustige omgeving. Dan deel ons blog gerust of laat ze contact met ons opnemen. We vertellen ze graag wat dit een fijne plek maakt voor een vakantie. 

Nous allons!

De tickets zijn geboekt, de noodzakelijke aanvullingen gekocht, de meeste voorbereidingen gedaan en de laatste klussen in en om het huis bepaald. Kortom.. wij gaan! Op zaterdag 15 juni vliegen we naar Frankrijk om vooralsnog tot september te ervaren hoe het is om gastvrouw/ heer te zijn. Hoe het is om de hele dag fysiek in touw te zijn. Hoe het is om samen te zijn/ werken met een ander stel. Hoe het is om in een ander land, in een andere cultuur, met een andere taal, te aarden. 

Als we terugkijken op de afgelopen 3 weken, dan zijn die heel verschillend geweest qua emoties en activiteiten. 

De eerste dagen nadat we terug waren uit Mauroux zaten we vol adrenaline, enthousiasme en vragen. Toen de adrenaline na een paar dagen wat gezakt was, hebben we antwoorden gevormd op de, voor ons op dit moment, belangrijkste vragen en daarmee was voor ons de weg vrij om een beslissing te nemen: we gaan ervoor, het voelt als een puzzel waarvan de stukjes in elkaar passen!

En waar we verwacht hadden dat de euforie aan zou houden, en we in de voorbereidingen stand zouden gaan, was dat niet zo. Ik vergelijk het met toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Je weet het net, bent heel blij en euforisch, maar het voelt nog wat onwerkelijk. Het is er wel, en toch is het ook ver weg. Alsof je er nog niet bij kan dat het zo is, en er een sluier over het gevoel lijkt te liggen. 

Het maakte ons wat in onszelf gekeerd en we voelden beide de behoefte om dat ook te laten en onze aandacht te richten op ons reguliere leven en werk. Incubatietijd 😉

Wat maakte dat die staat van zijn na ’n week ineens weer voorbij was, kan ik niet precies duiden (en dat hoeft ook niet), maar het voelde alsof opnieuw ruimte ontstaan was om ermee bezig te gaan. De verwachtingsvolle spanning, het blije gevoel, de energie om met de voorbereiding aan de slag te gaan; het was er weer. 

De afgelopen week hebben we de meeste praktische voorbereidingen getroffen en hebben we de meeste gedachtenkronkels en emoties in ons hart en hoofd ruimte gegeven en doorleeft. We zijn er klaar voor!

Nog één week en dan gaan we. In die week hebben we nog de nodige huis, tuin en keukenklussen te doen en dat voelt dubbel. Want inmiddels is er een ander gevoel bij gekomen… ongeduld. Alsof we in de laatste week van de zwangerschap zitten en het kindje nou toch eindelijk wel geboren mag worden. 

Nog één week en dan kunnen we ervaren, beleven en jullie hierin via dit blog meenemen.