Le lendemain

De dag nadat………

Na een paar intensieve dagen zijn we weer terug in Diepenveen. 

Het was fijn om op Les Gonies te zijn en Ton en Mirella te ontmoeten, hun levenswerk te zien en hun levensvisie te horen en ervaren. 

Onze vlucht naar Bergerac had de nodige vertraging, en tijdens het wachten ontdekten we dat een vriendin van Eus en Erik op dezelfde vlucht zat te wachten. De dame in kwestie, ook Nederlandse, wonende in Frankrijk, in dezelfde omgeving, is 13 jaar geleden naar Frankrijk verhuisd. Het gesprek kwam al vlot op gang en dat maakte het wachten inspirerend en ontspannen.

De ontvangst op Les Gonies was hartelijk en doordat we direct een rondleiding kregen konden we allemaal even wennen. Het is een prachtige plek en het werd ons direct duidelijk hoeveel werk er verzet wordt en nog ligt te wachten. Het contrast tussen onze levens is groot. Zij leven volledig op en van het land in een omgeving waar de tijd stil gestaan heeft. We hoorden situaties en verhalen waar onze monden echt van verbazing van open gingen. Er hangt een andere energie. Een veel rustiger energie. Toen we gisteren terugkwamen in Nederland was dat het eerste wat we merkten. We voelden direct de jachtige energie die hier heerst. 

Okee, en er zijn kikkers, heel veel kikkers. Heel veel grote kikkers! Dat is nog wel een uitdaging voor mij 😉

We hebben veel gepraat, elkaar afgetast, onze levensvisie met elkaar gedeeld. Het was heel fijn om te merken, dat de klik die we voelden in ons skype gesprek er ook nu direct weer was. Al zijn onze levens heel verschillend, in de basis staan we voor hetzelfde. 

Het met elkaar praten en daar rondlopen bracht ook verwarring. Ben ik (Heleen) zover dat ik alles waar ik de afgelopen jaren in geïnvesteerd heb te laten voor wat het is (voorlopig tenminste)? Wat vinden we ervan dat we onze zelfstandigheid omzetten naar een samenwerkingsvorm waarin we in eerste instantie volgend zijn en ons dus aanpassen aan de leefstijl van Ton en Mirella? Hoe gaan we hierin onze eigen plek innemen? Waar liggen onze grenzen? Waar hebben zij behoefte aan en wat willen en kunnen wij daarmee? (En andersom geldt dat ook voor hen natuurlijk). Is dit onze plek, kunnen we ons hier beide thuis voelen?

Hoe is het om niet meer dicht bij onze kinderen te wonen en ze minder makkelijk te kunnen zien?

Maar ook heel praktische vragen als; ‘hoe snel is de internetverbinding?’ Een heel wezenlijke voor Marcel omdat hij zijn werk meeneemt. Hoe gaan we de taken verdelen? Hoe gaan we het financieel regelen en redden? Een aantal ideeën kunnen we komende zomer al uitvoeren, maar wat het ons aan inkomsten gaat geven is lastig in te schatten. Dus hoe gaan we het deze zomer financieel regelen ivm onze vaste lasten in Nederland? Is het reëel om rond 14 juni naar Frankrijk te vertrekken? Krijgen we dat hier geregeld? Het moet natuurlijk niet zo zijn, dat we daar uitgeput aankomen, terwijl we direct aan de start van het hoogseizoen staan en zoveel te leren hebben. Kortom, we worden en werden hier ook geraakt op een gevoelig punt van ons….wij geven liever hulp, dan dat we het vragen. Maar we realiseren ons heel goed, dat we het zonder hulp niet gaan redden. En waar en wanneer hebben we die hulp dan nodig, en hoe ziet die hulp eruit en van wie?

We hebben ook gesproken over een samenwerkingsvorm voor de lange termijn. Wat zijn hun ideeën, wat die van ons? Waar komen ze samen? In welke juridische constructie kan dit gegoten worden? Wat zijn onze individuele talenten? Waarin vullen we elkaar aan? Welke mogelijkheden en kansen zien we? We voelen alle vier aan dat we een geweldige kans in handen hebben om dromen te realiseren. Om vervolgens alle vier vast te stellen; stap voor stap.  

En zo buitelden (en buitelen) de vragen en hersenspinsels over elkaar. Onze nachten waren dan ook kort, haha. Het was heel fijn dat Jinke mee was. Zij is bij veel gesprekken geweest en doordat zij wat meer afstand had, kon ze ons dingen heel mooi teruggeven, goede vragen stellen. 

Tussentijds hebben we Eus en Erik nog opgezocht en daardoor konden we ook de verschillen tussen de beide bedrijven goed ervaren. Het was fijn om onze ervaringen, gedachten etc. ook met hun te bespreken. En het was goed om even weg te zijn van Les Gonies en daar later weer terug te komen zonder de ervaring van de ‘eerste keer’. Het voelde voor ons beide goed toen we weer terug waren, ontspannen en op ons gemak. 

Gaandeweg werden we alle vier losser en opener, waardoor het makkelijker werd persoonlijke vraagstukken op tafel te leggen. Het is bijzonder om te voelen hoe we, ondanks het verwachtingsvolle over hoe het gaat zijn en kan worden, in een paar dagen tijd een heel stevige bodem van vertrouwen hebben gelegd met z’n 4’en. 

Eén ding is zeker… wij hoeven ons geen zorgen te maken over onze maaltijden, want Mirella is een enorm goede kok! We hebben echt fantastisch lekker gegeten met alleen maar producten die van hun land afkomen. 

We kwamen met heel veel vragen en zijn ook weer met veel vragen teruggekomen. Sommige van die vragen krijgen we beantwoord door het te gaan ervaren, op andere zullen we in de komende dagen en weken een antwoord op gaan krijgen. (Of misschien ook niet, en dan waren ze waarschijnlijk niet relevant). We kwamen met verwachtingsvol enthousiasme en we zijn vertrokken met verwachtingsvol enthousiasme. 

Voor nu laten we alles de komende dagen bezinken, pakken hier de draad van onze dagelijkse bezigheden op en ondertussen praten en denken we door om dan in het weekend een knoop door te hakken. (Die we gevoelsmatig al gehakt hebben, maar waar ons hoofd nog wat extra ruimte nodig heeft. Hahahaha)

Wat eraan vooraf ging

Als je een droom hebt en deze levend houdt dan kan het ineens snel gaan.

Onze droom ontstond ruim 10 jaar geleden toen we op vakantie waren in Zweden. We spraken uit hoe gaaf het zou zijn een eigen bed & breakfast met mini-camping te hebben waar we gasten kunnen ontvangen, lekker voor ze koken, ze een fijne vakantieplek bieden en daar ons leven en werk van te maken. 

De tijd was er toen niet rijp voor. Net zomin als de tijd er rijp voor was zo’n 4,5 jaar geleden. Ook toen laaide onze wens weer op. En weer hadden we zwaarwegende argumenten om er niets mee te doen.

Een jaar later volgden we een jaarprogramma bij een business-coach. We kregen de opdracht, vanuit onze intuïtie, een moodboard te maken met daarop weergegeven onze droom, wensen en verlangens. Het werd een moodboard met hierop opnieuw onze grote droom weergegeven, aangevuld (of samengevoegd zo je wilt) met onze huidige werkzaamheden. 

Het maakte ons blij, maar we wisten ook beide dat dit voor in de toekomst was, niet voor nu.

Tot begin mei dit jaar…. 

Marcel was aan het googelen op beheerderskoppels gezocht (want een eigen vakantiehuis met kamers en een mini-camping in het buitenland is op dit moment financieel niet te realiseren voor ons) en kwam in contact met een dame die een nieuwe website wilde in ruil voor een vakantie in haar chambre d’hôte. Ze vertelde tevens dat ze de mogelijkheid bood om voor de zomerperiode te ervaren hoe het is om een chambre d’hôte te runnen. Onze nieuwsgierigheid was gewekt en we maakten een kennismakingsafspraak. 

Nou hebben wij vrienden in Frankrijk wonen die ruim anderhalf jaar geleden naar Frankrijk vertrokken zijn om dezelfde droom te realiseren, dus een telefoontje was snel gepleegd. We hebben hun belevenissen en proces aan de zijlijn meebeleefd, maar dit was het moment om ze uit te vragen. 

Tijdens dit gesprek vertelde ze ons dat ze mensen hadden leren kennen die naast hun boerenbedrijf ook een chambre d’hôte, gîtes en een mini-camping hebben en waarvan ze weet dat ze op zoek zijn naar een oplossing voor het vele werk wat hun boven het hoofd stijgt. Of ze ons met elkaar in contact zou brengen? Ja, graag!

Nog geen twee uur later ontvingen wij een app; ‘net Ton aan de lijn gehad. Staan er open voor. Voorstel is dat jullie een mail sturen met jullie ideeën en wensen en vervolgens een telefonische afspraak te maken.’ 

En zo hadden we ineens twee opties om te onderzoeken!

Nadat we de website van Les Gonies hadden doorgenomen, was ons enthousiasme stevig aangewakkerd en we besloten een mail te sturen. Hoe het daarna ging is te lezen in het volgende blog. 

Via deze blogpagina laten we jullie graag mee kijken met onze ervaringen en belevenissen.

PS voel je vrij om een reactie achter te laten en beter nog…. Kom gerust naar Les Gonies toe om met eigen ogen te zien en ervaren op wat voor een fijne plek wij zitten.